تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧ - شرح آيات

بماند، همچون كسى كه براى گريز از آتش از راه تيغستانى مى‌گريزد كه پاى او را خونين مى‌كند. آرى، اين كه به بهاى رنجه شدن پاى خود نجات يابد بسى بهتر از آن است كه آتش او را فراگيرد و بسوزاند.

«وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ- و براى كسانى كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند آمرزش و اجرى بزرگ است.» چرا قرآن بر آمرزش براى كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند تأكيد مى‌كند؟

شايد براى آن كه آمرزش به گناهكار تعلّق مى‌گيرد، و آدميزادگان- به عادت- گناه مى‌كنند، پس چون از آمرزش الهى آگاه شوند، اين اميد در دلشان بارور و سرشار مى‌شود كه پروردگار به آنان مى‌گويد: ما دام كه كارهاى شايسته مى‌كنيد گناهانتان را بر شما مى‌بخشايند.

/ ٢٤ [٨] آن گاه قرآن تأكيد مى‌كند كه شيطان كارهاى بد را بر انسان چنان مى‌آرايد كه وى آنها را نيك مى‌پندارد.

«أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً- آيا آن كه كردار بدش در نظرش آراسته شده، چنان كه نيكويش پنداشت (همانند كسى است كه چنين نيست؟)» شيطان آن را در نظر او مى‌آرايد، و بنا بر اين وى آن را نيك مى‌پندارد، و اين از آن روست كه انسان خود را دوست مى‌دارد و نمى‌پسندد كه درباره كار او بگويند كه كارى بد است، و اين چنين خطاها نزد او گرد مى‌آيد و مقياسها و ارزشهايش دگرگون مى‌شود و پس از آن كه مدّتى از آنها اجتناب مى‌ورزيد اكنون به گونه‌اى مى‌شود كه آنها را نيك مى‌بيند و خوب مى‌انگارد.

در مورد چنين شخصى گسيختن از گناهان بسيار دشوار مى‌شود و بنا بر اين خدا او را گمراه مى‌كند. حديث پشت در پشت از پيامبر خدا- صلى اللَّه عليه و آله- گويد