نيكشان را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم* سلام بر موسى و هارون.» كسى نمى‌تواند منكر نقش اراده الهى در جاودانى ساختن نام و ياد اين پيامبران كه هزاران سال از وفاتشان گذشته است بشود، اگر ياد و نام ايشان كه در ضمن رسالتهاى خدا گنجانده شده است نمى‌بود، آيا كسى در اين عصر از جزئيّات زندگى ايشان آگاهى مى‌داشت؟ و بزرگترين دليل اين كه ما از زندگى ديگر پيامبران كه اين رسالتها به ذكرشان نپرداخته‌اند هيچ چيز نمى‌دانيم با آن كه شمار ايشان يكصد و بيست و چهار هزار نبىّ و رسول بوده است و قرآن اين مطلب را در سوره هود پس از ياد كردن داستان نوح نبى اللَّه تأكيد مى‌كند و مى‌گويد:/ ٢٧٤ «تِلْكَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحِيها إِلَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها أَنْتَ وَ لا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هذا فَاصْبِرْ إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ‌- اينها از خبرهاى غيب است كه بر تو وحى مى‌كنيم.

پيش از اين نه تو آنها را مى‌دانستى و نه قوم تو. پس صبر كن. زيرا عاقبت نيك از آن پرهيزگاران است». [٥١] رويدادهاى تاريخ از خاطره بشر رفته و محو شده و هر نسلى كه مى‌آيد بخشى از آنها را از ياد مى‌برد تا به كلّى پايان مى‌يابد. بويژه كه بشريّت در مدّتى كه چندان دور نيست به چنين پيشرفت علمى نرسيده بود كه بتواند آن همه خاطرات و شرح رويدادها را حفظ كند، افزون بر اين كه بسيارى از اقوام دستخوش انقراض و نابودى دسته جمعى شده‌اند و تاريخشان همراه خود آنها مرده و نابود شده است، و علم باستانشناسى امروز گاه ما را از آگاهيهايى درباره اقوامى كه بشريّت چيزى در خصوص آنها نمى‌دانسته است آشنا مى‌سازد، امّا خدا ياد پيامبران بزرگ به فضل خود جاودان ساخته و سلام بر ايشان را در توالى روز و شب به جاى نهاده است. اينك به آيه باز مى‌گرديم تا بپرسيم پروردگار ما چه چيز بر موسى و هارون را به جاى نهاد؟

نخست اين كه: خدا از رسالت آن دو در زندگى نگهدارى كرد، زيرا مشعل هدايتى را كه آن دو براى دعوت به سوى او با جهاد حمل مى‌كردند باقى‌

[٥١] - هود/ ٤٩.