تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣٣

«بهشت را درى است كه بدان در مجاهدان گويند كه به سوى آن مى‌روند، و آن گاه گشوده مى‌شود، و ايشان شمشيرهايشان را به گردن آويخته‌اند، و در موقف گرد آمده‌اند و فرشتگان بانگ برمى‌آورند، پس هر كس جهاد را ترك كند، خدا بر او جامه ذلّت و فقر در معيشت و تيرگى در دينش مى‌پوشاند، همانا خدا امّت مرا به سم كوفتن و تاختن مركبهايشان و قبضه نيزه‌هايشان عزّت و چيرگى بخشيد». [٩٨]/ ٥٤٣ و امام باقر (ع) گفت

«به خدا خوش گمان باشيد، و بدانيد كه بهشت را هشت در است كه عرض هر درى از آن درها به مسافت چهل سال راه پيمودن است». [٩٩] چون مؤمنان به بهشت درآيند فرشتگان گماشته بر آن ايشان را استقبال كنند و درود و خوشامد پروردگارشان را، عزّ و جلّ، به ايشان ابراز كنند.

«وَ قالَ لَهُمْ خَزَنَتُها سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدِينَ‌- و خازنان بهشت گويندشان: سلام بر شما، بهشتتان خوش باد، به درون بياييد، همواره در اين جا خواهيد بود.» انسان پاك نمى‌شود و در نتيجه به بهشت در نمى‌آيد مگر آن كه در دنيا از گناهان و نافرمانيها دورى گزيند، و بدان وسيله و با كردار نيك خود را پاكيزه سازد، زيرا بهشت تنها جاى پاكان است.

[٧٤] از آن جا كه مؤمنان ورود به بهشت را بزرگترين نعمتهاى خدا بر خود مى‌شمارند بر اين نعمت او را شكر مى‌گزارند.

«وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ- مى‌گويند: سپاس خدايى را كه هر وعده به ما داد راست بود.

آن زمين را به ميراث به ما داد. و اكنون در هر جاى بهشت كه بخواهيم مكان‌