تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٥ - شرح آيات

لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ‌- كسانى كه در راه ما مجاهدت كنند، به راههاى خويش هدايتشان مى‌كنيم، و خدا با نيكوكاران است». [٤٦] [١٠٠] انديشه و آخرين آرزوى ابراهيم اين بود كه در اين راه ديگران كه ايمان آورده‌اند بدو پيوندند و حامل رسالت او شوند، و از اين رو گفت

«رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ‌- اى پروردگار من، مرا فرزند صالح عطا كن.» پيامبر خدا با اين كلمه چگونگى آرزويى را كه شايسته است انسان در صدد آن باشد براى ما تعريف كرده است، و او خود در طلب فرزندان يا ياران و پيروانى براى رسالت بود، بدين سان كه در جستجوى نوع و كيفيّت باشد نه كميّت به تنهايى.

[١٠١] از چيزهايى كه در آن شك نيست اين است كه دعا اثرى قطعى در نتايجى دارد كه انسان بدانها دست مى‌يابد، پس كسى كه نيّتش خالص و عملش نيكو باشد و خدا را به دعا بخواند، خدا به زودى آنچه را كه موجب آرامش و روشنايى چشمش باشد بدو عطا مى‌كند، و پروردگار ما با پيامبر خود (ع) چنين كرد.

«فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ‌- پس او را به پسرى بردبار بشارت داديم.»/ ٢٦٢ يعنى دانايى خردمند و حكيم كه دشواريها و حوادث او را از پاى درنياورد.

[١٠٢] در اين جا خدا اراده كرد كه دوستدار و خليل خود ابراهيم و ميزان تسليم و سرسپردگى او را نسبت به ذات متعال خود بيازمايد.

«فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ‌- چون با پدر به جايى رسيد كه بايستى به كار پردازند،» و بلوغ به معنى رسيدن به كار و كوشش يا امكان يافتن بر آن است.

«قالَ يا بُنَيَّ إِنِّي أَرى‌ فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ ما ذا تَرى‌- اى پسركم، در خواب ديده‌ام كه تو را ذبح مى‌كنم. بنگر كه چه مى‌انديشى،»