تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٢ - شرح آيات

مى‌برند، و از اين رو سوگند خورده‌اند كه نيرنگ و استكبارى را كه در درون ضمير خود دارند بدان بپوشانند، چنان كه پروردگار سبحان ما گويد: «وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لَئِنْ أَمَرْتَهُمْ لَيَخْرُجُنَّ قُلْ لا تُقْسِمُوا طاعَةٌ مَعْرُوفَةٌ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ‌- به خدا قسم خوردند، قسمهاى سخت، كه اگر به آنها فرمان دهى از ديار خود بيرون روند. بگو: قسم مخوريد، طاعتى در خور بياوريد. خدا به كارهايى كه مى‌كنيد آگاه است» [٤٠].

اين سنّت امروز هم در ميان مردم جارى است، و از اين رو ايشان را مى‌بينى كه مى‌گويند: ما رهبرى و امامى به حق نداريم كه از او پيروى كنيم، و هنگامى كه خدا امام بر حق نزد آنها مى‌فرستد از مسئوليّت شانه خالى مى‌كنند و به دنبال او نمى‌روند، همچون گروه بنى اسراييل بعد از موسى كه به نبىّ خود گفتند

شهريارى براى ما بفرست تا ما در راه خدا پيكار كنيم و چون خدا طالوت را به شهريارى نزد آنها فرستاد گفتند: چگونه كشوردارى از آن او باشد در حالى كه ما به كشوردارى شايسته‌تريم و به علاوه او را وسعتى در مال نداده‌اند و تهيدست است.

تعبير قرآنى «أَهْدى‌ مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ‌- هدايت يافته‌تر از هر امّت ديگر» شايد بدين معنى است كه: ما از آن امتى كه هدايت يافته‌ترين امّت شناخته مى‌شود بيشتر و بهتر هدايت خواهيم يافت، و به مبالغه در تزكيه خود نگفتند: ما از ديگر امتها هدايت يافته‌تر خواهيم بود.

/ ٧٤ و شايد اين گفته آنها ردّى بر يهوديانى باشد كه به مشركان عيب مى‌گرفتند و آنها را تهديد به آمدن پيامبرى مى‌كردند كه بتهاشان را بشكند، و اينان در پاسخ به آنان گفتند: اگر پيامبرى نزد ما بيايد ما از شما هدايت يافته‌تر خواهيم بود.

«فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِيرٌ ما زادَهُمْ إِلَّا نُفُوراً- ولى چون بيم دهنده‌اى آمد، جز نفرتشان نيفزود.» يعنى خود از پيش رميده بودند و سپس نفرت بر نفرت افزودند و رميده‌تر