تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٩ - شرح آيات

رفته‌ايد، از رحمت خدا مأيوس مشويد. زيرا خدا همه گناهان را مى‌آمرزد. اوست آمرزنده مهربان». [٧٦] اجتماع اين دو آيه در يك سوره در سياق توازن قرآنى دقيق وارد مى‌شود، به گونه‌اى كه خوانندگان آن با معادله‌اى دقيق سر و كار دارند كه دو طرف آن بيم است و اميد.

چه سان اين آيه از هراس انگيزتر آيات نباشد، در حالى كه به انسان هشدار و بيم مى‌دهد كه او دهها سال كردارهاى شايسته انجام داده ولى به سبب شرك آوردنش بى‌نتيجه بوده است، و از مصاديق شرك آوردنش تسليم و سرسپردگى او به حكمران ستمگر است؟!/ ٥٢٩ [٦٦] در مقابل دعوت خدا از پيامبر خود و در نتيجه فراخواندن هر مؤمن به ردّ شرك در دو آيه پيشين، اين آيه وى را به عبادت خدا، به تنهايى، و شكرگزارى بدو براى توفيق عبادتى كه به وى داده دعوت مى‌كند، زيرا اين توفيق از بزرگترين نعمتهاى خدا بر انسان است.

«بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ‌- بلكه خدا را بپرست و از سپاسگزاران باش.» در مقدّم آوردن كلمه «اللَّه» (كه مفعول له است) بر فعل و فاعل (كه فاعبد باشد) دلالت بر آن است كه اين عبادت بايد ناب و منحصر به خدا به تنهايى باشد، و اين شبيه مقدّم آوردن ضمير منفصل «ايّاك تو را» كه مفعول است بر فعل و فاعل «نعبد مى‌پرستيم» در سوره الحمد است، امّا شكرى كه بدان امر شده، سپاسگزارى بر عبادت خداست كه جز به توفيق خدا ممكن نمى‌شود، يا سپاسگزارى بر تمام نعمتهاى خداست.

[٦٧] سپس- و به صورتى ديگر- قرآن ضرورت عبادت خدا را به ما تأكيد مى‌كند، عبادتى كه در نتيجه شناخت او عزّ و جلّ صورت گيرد. مشركان و