تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩٢ - شرح آيات

ستمكاران مى‌بود، در روز قيامت خود را بدان از عذاب دردناك باز مى‌خريدند،» و در آيه‌اى ديگر خدا مى‌گويد: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْ‌ءُ الْأَرْضِ ذَهَباً وَ لَوِ افْتَدى‌ بِهِ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ‌- آنان كه كافر و كافر مردند، اگر بخواهند به اندازه همه زمين طلا دهند و خويشتن را از عذاب بازخرند، از آنها پذيرفته نخواهد شد. برايشان عذابى دردناك است و ايشان را هيچ ياورى نيست». [٥٣] بلى، انسان خود را به بهايى اندك مى‌فروشد و دوزخ را بر اثر غيبتى يا دروغى براى خود مى‌خرد، واقعا چه اندك بهايى است اين بها كه سرانجام آن نيز دوزخ است!/ ٥٠٣ قرآن همچنين شأن دنيا را در نظر ما خوار مى‌نمايد تا زخارف و زرق و برقهايش ما را نفريبد و اگر تمام زمين در دست ما باشد نفوس مؤمنان كه به آخرت دلبسته است از آن دست مى‌كشد و عفاف مى‌ورزد، زيرا عذاب آخرت با تاوان دادن تمام زمين و همچند آن به همراه آن زايل نمى‌شود، پس ارزش و اعتبار خانه‌اى آباد يا همسرى زيبا يا منصبى ساده در دنيا چيست؟! «وَ بَدا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ ما لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ‌- و از خدا برايشان چيزهايى آشكار مى‌شد كه هرگز حسابش را نمى‌كردند،» زيرا نامه اعمالشان در آن هنگام درج هيچ عمل كوچك و بزرگى را فروگذار نكرده، چيزهايى را كه اصلا توقّع نداشتند و حساب نمى‌كردند كه كار بدين دقّت و چنين جدّى باشد. در حديث از امام باقر (ع) آمده است كه گفت

«از گناهان بسيار خرد و كوچك نيز بپرهيزيد زيرا آنها را نيز بازخواست كننده‌اى است، تنى از شما مى‌گويد: گناه مى‌كنم و آمرزش مى‌خواهم، و خداى عزّ و جلّ مى‌گويد: «وَ نَكْتُبُ‌ [٥٤] ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ‌