تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦ - شرح آيات

او را دشمن گيريد،» با علم به اين كه پاره‌اى اوقات او به صورت ناصحان و خيرانديشان درآيد، به راستى او دشمنى است آشكار، از نود و نه در خير بر تو وارد مى‌شود تا تو را به در صدم (كه شرّ است) بيفكند. او به راستى دشمن است و بر خود فرض و واجب ساخته كه بنى آدم را گمراه كند و آنها را با خود به دوزخ برد.

صالحان بدين گونه آدميزاده را نصيحت مى‌كنند كه از دشمن خطرناك خود، شيطان غافل نماند، و امام جعفر بن محمد صادق- عليه السّلام- هنگامى كه شخصى نزد او مى‌آيد و مى‌گويد: پدر و مادرم به فدايت مرا اندرزى گوى، بدو مى‌گويد

«در حالى كه شيطان دشمن ماست، غفلت براى چيست؟!». [١١] در حديث آمده است كه خداوند به كليم خود موسى بن عمران- عليه السلام- وحى فرمود و اين از سفارشهاى اوست كه

/ ٢٣ «تا وقتى شيطان را مرده نيافته‌اى از مكر او ايمن مباش». [١٢] خطر اين دشمن سرسخت در آن است كه تا شكار خود را مستقيما به آتش دوزخ نيفكند خرسند نمى‌شود.

«إِنَّما يَدْعُوا حِزْبَهُ‌- او فرمانبران و حزب خويش را فرا مى‌خواند.» كسانى را كه از او فرمان مى‌برند.

«لِيَكُونُوا مِنْ أَصْحابِ السَّعِيرِ- تا همه از دوزخيان باشند.» [٧] «الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ- و كافران را عذابى است سخت،» و عذاب دنيا هر چه باشد به شدّت و سختى عذاب آخرت نمى‌رسد، پس بر خردمند واجب است كه دشواريهاى دنيا را تحمّل كند تا از عذاب آخرت دور