تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣ - شرح آيات

اگر اين پرتوفشانى يك لحظه متوقّف شود همه چيز متوقّف مى‌شود و باز مى‌ايستد، بنا بر اين آيا ما توانگريم يا پروردگار ستوده ما؟! از اين حقايق چه الهام مى‌گيريم، و اين حقايق چگونه بايد بر ما و رفتارمان انعكاس يابد؟

/ ٤٢ پاسخ

١- از آن جا كه خداوند بى‌نياز ستوده است نعمت و فيض خود را بر آفريدگان مى‌پراكند، مگر آن كه نافرمانى كنند و خود با سركشى و ستم وضع خويش را دگرگون سازند، آن جاست كه ستمكاران به جزائى مناسب رفتار خود مى‌رسند و هيچ كس سنگينى بار گناه ديگرى را بر دوش نمى‌كشد، پس در دادگاه عدل الهى افكندن مسئوليت بر گردن ديگران سودى ندارد.

٢- بيگمان خداوند به هر كسى كه كارهاى نيك كند پاداش مى‌دهد، پس بنا بر اين آن كس هر كار نيكى بكند براى خود مى‌كند.

[١٨] «وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‌- هيچ كس بار گناه ديگرى را بر دوش نكشد،» وزر: بار سنگين است، و وازره: نفس بشرى است كه بار را مى‌برد.

و معنى اين آيه اين است كه هيچ كسى گناه ديگرى را بر دوش نمى‌كشد.

چرا؟

زيرا هر كسى بار و محموله خود را دارد، و بنا بر اين نمى‌تواند بار ديگرى را نيز بر دوش كشد.

«وَ إِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلى‌ حِمْلِها لا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْ‌ءٌ وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى‌- و اگر گرانبارى كسى را به حمل كردن بار خود فراخواند، هر چند خويشاوند او باشد، از حمل آن سرباز زند،» خداوند از زبان كافران گويد: «وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا اتَّبِعُوا سَبِيلَنا وَ لْنَحْمِلْ خَطاياكُمْ وَ ما هُمْ بِحامِلِينَ مِنْ خَطاياهُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ‌- كافران به مؤمنان گفتند: به راه ما بياييد، بار گناهتان بر گردن ما. حال‌