تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢ - شرح آيات

كه بر ديگران بخل نمى‌ورزد، بلكه «لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذاً لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ‌- اگر شما مالك همه خزاين پروردگار من بوديد، از بيم درويشى امساك پيشه مى‌كرديد» [١٩]، و او ستوده‌اى است كه او را بر توانگريش مى‌ستايند.

/ ٤١ [١٦] از نشانه‌هاى نيازمندى ما افراد بشر قدرت خداست كه بر ما تسلّط و احاطه دارد و هر گاه بخواهد ما را نابود مى‌كند و كسانى ديگر را به جاى ما مى‌آورد.

«إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ- اگر بخواهد شما را از ميان مى‌برد و آفريدگانى تازه مى‌آورد.» [١٧] مى‌تواند همه شما را از ميان ببرد، و با ديگران عوض كند، آنها را به آسانى مى‌آفريند، زيرا او در آفرينش خود به چاره‌گرى نمى‌پردازد و به دشوارى نمى‌افتد، تنها چون چيزى را اراده كند بدان مى‌گويد: باش و مى‌شود.

در حديث از امام صادق- عليه السلام- آمده است كه گفت

«خداوند مشيّت را پيش از چيزها آفريد، سپس چيزها را بدان مشيّت بيافريد»، [٢٠] پس هنگامى كه چيزى را بخواهد آن چيز به وجود مى‌آيد، و در حديث مأثور آمده است: « (تحقّق) فرمان او در ميان كاف و نون است». [٢١] «وَ ما ذلِكَ عَلَى اللَّهِ بِعَزِيزٍ- و اين كار بر خدا دشوار نيست.» فرض كنيم كه مشيّت مطلق خداى سبحانه و تعالى- كه هيچ چيزى آن را محدود نمى‌سازد- اقتضا كند كه وجود تمام هستى پايان يابد. آيا كسى در اين باره از او پرسشى مى‌كند؟ هرگز.

خدا نور هستى را لحظه به لحظه از سرچشمه رحمت خود مى‌پراكند، پس‌