تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩ - شرح آيات

پروردگار ما دوست دارد و از آن خشنود مى‌شود.

نخستين چيزى كه ما پروردگارمان را بر آن مى‌ستاييم اين است كه براستى او ما را آفريده و آسمانها و زمين را خلق كرده است.

«فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌- آفريننده آسمانها و زمين.» الفطر در لغت به معنى شكافتن و از هم جدا شدن است، و پروردگار ما در سوره (الملك) گويد: «الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً ما تَرى‌ فِي خَلْقِ الرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرى‌ مِنْ فُطُورٍ- آن كه هفت آسمان طبقه طبقه را بيافريد. در آفرينش خداى رحمان هيچ خلل و بى‌نظمى نمى‌بينى.

پس بار ديگر نظر كن، آيا در آسمان شكافى مى‌بينى؟».

خدا آسمانها و زمين را از هيچ آفريد و آن دو را بى‌نمونه و الگويى كه از آن پيروى كند يا آفرينشى كه اين را به شكل آن در آورد بساخت. ديواره تيرگى محض و عدم مطلق ابدى به اذن خدا از برابر اين آفريدگان بى‌حدّ و بى‌شمار شكافت (و اين همه از نيستى به هستى آمد). چنان كه يكى از مفسران گويد شايد اين كلمه (فطر) به معنى ابداع و نوآفرينى و انشاء و به وجود آوردن بدون پيشينه يا ماده‌اى قديم باشد.

در اين معنى از امير مؤمنان (ع) آمده است كه گفت

«آفرينش را آغاز كرد و آفريدگان را بيكبار پديد آورد، بى آن كه انديشه‌اى به كار برد، يا از آزمايشى سودى بردارد، يا جنبشى پديد آرد يا (همامه) پتياره‌اى‌ [٤] را