تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٢ - شرح آيات

خدا به فرشتگانى سوگند مى‌خورد كه در انتظار فرمان و وحى او صف بسته‌اند، آن گاه براى اجراى فرمان پروردگار فرود مى‌آيند،/ ١٩٨ و دشواريها را در راه خود، همچون طبقات موجود ميان زمين و آسمان، و شيطانهايى را كه مى‌كوشند استراق سمع كنند، يا حجابهاى خدا را از انبيا و پيامبرانش دور مى‌سازند.

«فَالزَّاجِراتِ زَجْراً- سوگند به آن فرشتگان كه (موانع و دشواريها و معارضان را) دور مى‌رانند.» و يكى از صفات آنها تلاوت وحى بر انبياء است. تلاوت از «تتالى» يعنى از پياپى بودن مى‌آيد و دلالت بر آن دارد كه وحى خدا يكباره برايشان نازل نمى‌شود، بلكه به صورت جدا، جدا و پى در پى نازل مى‌شود و حكمت تغيير آن را ايجاب مى‌كند.

«فَالتَّالِياتِ ذِكْراً- سوگند به آن فرشتگان كه ذكر خدا را تلاوت مى‌كنند (و فرو مى‌خوانند).» [٤] پس در اين صورت فرشتگان خدايانى سواى اللَّه نيستند، بلكه آنها فقط تسليم شده به فرمان خدا، و حاملان وحى او براى آفريدگان‌اند، بنا بر اين پرستيدن آنها درست نيست، و ما بر كنار از نقش فرشتگان كه چيزى از عالم غيب است، فقط خدا را مى‌شناسيم، زيرا شريك ساختن فرشتگان به وسيله گروهى از مردم (با خدا) برخاسته از جهل آنها درباره حقيقت اين آفريده است. از اين رو مى‌بينيم كه قرآن پس از اين تعريف مختصر و در عين حال رسا، به تأكيد حقيقت توحيد مى‌پردازد و مى‌گويد

«إِنَّ إِلهَكُمْ لَواحِدٌ- همانا خداى شما خدايى يكتاست.» ملاحظه مى‌شود كه سه تأكيد بر اين امر آمده است كه عبارت است از سوگند كه خود بزرگترين تأكيد است و كلمه «إنّ- همانا» براى تأكيد و حرف تأكيد «لام هرآينه» در يك عبارت كه جواب قسم واقع شده است.

[٥] براى آن كه انسان گرايشهاى فطرى خود به پرستش پروردگار را با اعتقادات باطل در برابر هستى و برخى آفريدگان سير نكند، خدا بيان مى‌كند كه‌