تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٣ - شرح آيات

[٧٨- ٧٩] «وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ* سَلامٌ عَلى‌ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ‌- و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم* سلام بر نوح باد، در سراسر جهان.» ممكن بود تركيب اين عبارت را بدين صورت بياورد كه: «و تركنا عليه سلاما- و سلامى بر او در نسلهاى بعد باقى نهاديم». ولى عبارت را به گونه‌اى تركيب كرده است كه كلمه السّلام كلمه‌اى تمام باشد تا سلام خاصّ براى نوح- عليه السّلام- بر زبان هر خواننده قرآن جارى شود.

[٨٠] پروردگار دعاى نوح را از آن رو اجابت كرده است كه وى نيكوكار بود.

«إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ‌- ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم.» و اين پاداش سنّتى است الهى بدين معنى كه به طبع هر كس به مردم نيكى كند مردم از او به ستايش و خير ياد مى‌كنند، چه رسد به اين كه خدا بر خود لازم شمرده و متعهّد شده باشد كه نيكوكاران را بدان وسيله پاداش دهد! در خور توجه است كه خدا پس از ذكر موهبتهاى خود به نوح (ع) كه او را نمونه‌اى از بنده مخلص ساخته و اين موهبتها عبارت است از: پذيرفته شدن دعا، و نجات او و خاندانش و مؤمنان همراه او، و مقرّر داشتن و استمرار بشريّت به وجود فرزندان او و استقرار پيامبرى در ميان ايشان و جاودانى ساختن او با ياد كرد نيك بر زبانهاى مردم، ما را يادآور صفت احسان در وجود او مى‌شود، و اين يادآورى براى آن است كه ما را بر تفسير حقيقى اخلاص آگاه سازد، بدين معنى كه آنچه از توحيد ناب برمى‌خيزد و به صورت كوشش و كردار درمى‌آيد از حدّ انجام وظيفه فراتر مى‌رود و به افزونكارى در خير و احسان تبديل مى‌شود.

[٨١] ايمان به خدا بزرگترين انگيزه انسان به احسان و نيكوكارى است، و از اين روست كه پروردگار ما نوح را پس از توصيف به احسان، به ايمان وصف مى‌كند كه اساس هر خير و فضيلتى است و گويد