تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٣ - شرح آيات

«إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ‌- مگر بندگان مخلص (خالص شده) خدا.» [٤١] قرآن از بخشى از روزى با ما سخن مى‌گويد كه خدا نصيب مخلصان مى‌كند و اين نه از باب منحصر بودن نعمتهاست بلكه به عنوان اشاره و ذكر نمونه آنهاست، و گرنه در بهشت چيزهاست كه ديده‌اى آنها را نديده و گوشى نامشان را نشنيده و هرگز به ذهن بشر خطور نكرده است.

«أُولئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ‌- كه آنها راست رزقى معيّن.» معلوم، همان چيز شناخته شده‌اى است كه به شناخت معيّن و مشخّص است، و پيداست كه روزى مخلصان در بهشت معلوم است و گاهى قطع و گاهى برقرار نمى‌شود، و از آن روى معلوم و معيّن است كه پاداش كردار آنان است كه آن نيز نزد پروردگارشان معلوم مى‌باشد. و گفته‌اند كه معنى اين سخن آن است كه روزى مخلصان چنان كه مى‌خواهند و به علم خود تصّور مى‌كنند به طور كامل به آنان مى‌رسد، و اين اراده و ميلها به خواست خدا بى‌درنگ به ذهن خادمان منتقل مى‌شود، و پيش از آن كه مخلصان آنها را بخواهند و مطالبه كنند، برايشان مى‌آورند.

پيامبر خدا (ص) گفت: «أُولئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ‌- آنها راست رزقى معلوم» يعنى

«خادمان آن را مى‌دانند و پيش از آن كه اولياء خدا آن را درخواست كنند، همان را به نزدشان مى‌آورند». [١٨] [٤٢] قرآن براى تشويق ما به اخلاص، و برانگيختن مخلصان به پايدارى بر آن در شرح اين رزق تفصيل مى‌دهد

/ ٢٣١ «فَواكِهُ‌- ميوه‌ها.» كه نيازهاى تفنّنى خود را بدان سير و برآورده مى‌كنند، امّا درباره نيازهاى ضروريشان، برخى از مفسّران گفته‌اند كه جسمهايشان براى بقا آفريده شده و از اين رو به خوراك نياز ضرورى ندارند، و احتمال دارد كه فراوانى ميوه نزد ايشان آنان را