تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١ - شرح آيات

آسمانها و زمين است، مناسب است به فرشتگان گماشته بر آنها نيز اشاره شود تا پاره‌اى نپندارند كه فرشتگان خود نيروهايى مستقلّ‌اند و غير از خدا آنها را به پرستش گيرند، چنان كه برخى مردم خورشيد، و برخى ماه و بعضى ستارگان و ... و ... را مى‌پرستند.

/ ١٨ از كلمه «رسلا رسولان» در مى‌يابيم كه فرشتگان فقط حاملان فرمان به مقصدى هستند كه به اذن و حول و قوه الهى به مرحله اجرا در مى‌آيد.

كلمه «رسلا رسولانى» اختصاص به رسالت تشريعى ندارد كه (تورات و انجيل و زبور و صحف ابراهيم و قرآن محمد) از آن جمله‌اند، بلكه فرشتگان نيز به اذن پروردگار خود در ديگر شؤون آفرينش در هر مورد نازل مى‌شوند.

«أُولِي أَجْنِحَةٍ مَثْنى‌ وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ‌- فرشتگانى كه بالهايى دارند، دو دو و سه سه و چهار چهار،» در حديثى پشت در پشت از طلحه كه به اسناد خود به پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله- مى‌رسد آمده است كه گفت

«فرشتگان بر سه قسمند، بخشى داراى دو بال و بخشى داراى سه بال و بخشى داراى چهار بال هستند»، [٨] و برخى از فرشتگان را بالهايى بيش از اين باشد: امير المؤمنين- عليه السّلام- در وصف فرشتگان گويد

«خداى تبارك و تعالى را فرشتگانى هستند كه اگر يكى از آنها بر زمين فرود آيد به سبب بزرگى آفرينش و فزونى پرهاى بر زمين نگنجد، و از آن جمله فرشته‌اى باشد كه اگر جنّ و انس مكلّف شوند او را وصف كنند به سبب دورى مفاصل او از يكديگر و نيكويى تركيبش وصف او نتوانند، و چگونه فرشته‌اى از فرشتگان او به وصف در گنجد كه فاصله ميان سرشانه و پرّه گوشش هفتصد سال راه باشد و از جمله آنان فرشته‌اى باشد كه با يكى از بالهاى خود بدون استخوان پيكرش‌