تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٤ - شرح آيات

/ ٢٥١ «إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ‌- او از بندگان مؤمن ما بود.» مؤمن از بذل و بخشش و انفاق به ديگران در راه پروردگار خود نمى‌هراسد، زيرا مى‌داند كه آنچه انفاق مى‌كند به زودى چندين برابر مى‌شود و بدو باز مى‌گردد، و هر چه ايمانش بدين حقيقت افزونتر و ژرفتر شود كه آينده او در دنيا و آخرت در گرو كردار و فداكاريهاى اوست احسانش افزونتر مى‌شود.

به راستى راه منجرّ شونده به احسان، كه راه كسب دستاوردهاى كلان، همانند دستاورد نوح (ع) است، همان ايمان به خداى عزّ و جلّ و پاداش افزونتر اوست.

[٨٢] وانگهى نجات دهنده حقيقى نوح و مؤمنان همراهش كشتيى كه آن را ساخته بودند، نبود. اگر كافران بر كشتيهايى بزرگتر و بهتر از آن مى‌نشستند آن كشتيها نمى‌توانستند آنها را از غرق شدن در موجى همچند كوه‌ها و آبى كه چون آبشارى از آسمان فرو مى‌باريد نجات دهند. ايشان تنها به وسيله ايمانى كه آنان را از ديگران متمايز مى‌ساخت نجات يافتند. در واقع پروردگار به پيامبر خود و مؤمنان از آن رو فرمود به ساختن كشتى بپردازند كه مسئوليّت انسان در زندگى به اثبات رسد و بر آن تأكيد شود، و گرنه او قادر بود با يك كلمه از جانب ذات متعال خود آنان را نجات دهد.

«ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ‌- سپس ديگران را غرقه ساختيم،» و آنها كافران بودند.

[٨٣] آن گاه قرآن مثالى از ديگران مى‌آورد، يعنى از كسانى كه سلام بر پيامبر خود نوح (ع) را در ميانشان مرسوم ساخت و باقى نهاد، و ايشان كسانى هستند از انبياء و پيامبران و صالحان كه امتداد رسالت او را در بشريت در بستر تاريخ تجسّم بخشيدند.

«وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ‌- و ابراهيم از پيروان او بود.» شيعه كسانى هستند كه از شخص يا خطّى پيروى مى‌كنند و از اين رو به آنان شيعه (پيرو) گويند.