تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٠ - شرح آيات

«وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ‌- سوگند به قرآن حكمت آموز.» بنگر كدام صفت قرآن است كه آن را بزرگترين گواه بر اين رسالت قرار داده است؟

آيا بلاغت آن است كه اعراب را لال كرد؟ اعرابى كه به بلاغت خود مى‌باليدند و خود را از آن رو «عرب» مى‌خواندند كه هر چه را در ضميرشان مى‌گذشت به خوبى و رسايى بيان مى‌كردند.

يا براى اين كه قرآن به دست پيامبرى امّى آمده كه با خواندن و نوشتن آشنايى نداشت؟

يا براى آن كه از آينده خبر مى‌داد و چون اخبار پيش گفته‌اش تحقّق مى‌يافت مردم به راستى آن آگاه شدند؟

/ ٩٣ يا براى آن كه تمدّنى ربّانى در سرزمينى كه در جاهليّت و نادانى ريشه داشت، به وجود آورد؟

تمام اين صفات گواههاى درستى و راستى اين رسالت‌اند، امّا والاترين صفت قرآن حكمت آن است. اين حكمت چيست كه پروردگار بدان سوگند مى‌خورد تا استدلال كند كه محمّد (ص) از پيامبران مرسل است؟

همواره «علم» نزد تمام مردم گواه بزرگ بر راستين يا دروغين بودن صاحبان دعوتهاى جديد است، و قرآن آفاق معرفت و شناخت را در برابر بشريّت باز كرده و هم چنان باز مى‌كند.

قرآن مردم را با پروردگارشان آشنا كرده تا آن جا كه عارفان آن را دريافتند و ذاكران به ذكر و ياد كرد با آن نشستند و ارادتمندان بدان انس گرفتند.

قرآن مردم را با نقشهاى خودشان آشنا ساخت تا عيوب آنها را ديدند و ميان فجور و تقواى نفس تميز دادند و در راه پاكسازى و رشد موهبتها در آن كوشيدند.

قرآن مردم را با سنّتهاى الهى در ميان امّتهاى پيشين آشنا ساخت تا اسباب پيشرفت را به دست آوردند و به وسايل تكامل و رستگارى دست در زدند.

قرآن مردم را با راههاى شناخت و طرق سلامت و ايمنى، و كليدهاى‌