تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٢ - شرح آيات

تو را داده‌اند. و اين به نوبه خود گواهى بر صداقت پيامبر است.

[٤] گواهى ديگر بر آن اين كه پيامبر به راه راست و مستقيم مى‌رود، استقامت و راست روى نفس به يارى عقل، و راست بودن رفتار به مدد شرع و راست بودن گفتار به صداقت و راست بودن كردار به صلاح.

پس چون راههاى رسيدن به پروردگار گم شود، پيامبر انسان را به سوى خدا به نحوى رهنمايى مى‌كند كه با فطرت و عقل موافق باشد؛ و هنگامى كه بنده به مرحله شناخت پروردگار برسد، هيچ شك و ترديدى در درستى و صدق رسالت براى او باقى نمى‌ماند.

هر گاه مذاهب چيزى را فرو گذارند، پاره‌اى عقل را كنار نهند و پاره‌اى بدن را فرو نهند، بيگمان پيامبر/ ٩٥ بر راه درست و مستقيم ميانه مى‌رود و هيچ يك را به زيان ديگرى فرو نمى‌گذارد.

هر گاه هواها و اميال مردم را به راست يا چپ گرايش دهد، تمام فشارهاى اجتماع و اقتصاد و سياست در برابر پايدارى و استوارى پيامبر درهم مى‌شكند و در برابر استقامت و درست رفتارى او كه با بازى خورشيد و ماه مبارزه مى‌كند، متلاشى و نابود مى‌شود.

در واقع استقامت و درست رفتارى پيامبر و روش او گواه بر اين است كه او از روى وحى سخن مى‌گويد و از عالم غيب تأييد مى‌شود.

«عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌- بر راهى راست.» خدا رسالت را به چه وسيله فرستاده است؟ و كتاب او چه اسمى را منعكس مى‌سازد؟ آيا كتاب دليل صاحب خود نيست؟

قرآن اسم عزّتى را متجلّى مى‌سازد كه به معنى توانايى و چيرگى است همان گونه كه نام رحمت و مهربانى نيز هست، زيرا رحمت پروردگار ما اقتضا مى‌كند كه بشر را از چنگال گمراهى و شرك نجات دهد.

«تَنْزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ‌- از جانب آن پيروزمند مهربان نازل شده است.» از اين آيه الهام مى‌گيريم كه قرآن دير يا زود مبادى باطل را درهم خواهد