تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣ - نام اين سوره

دستبندهايى از زر و مرواريد بيارايند، و ايشان خدا را سپاس مى‌گزارند كه غم و اندوه را از دلهايشان زدوده است. در حالى كه كافران جاودانه گرفتار عذاب سخت باشند، و فريادشان به جايى نمى‌رسد، و به آنها گويند: آيا ما به شما چندان عمر نداده بوديم كه پند گيريد و حق را به ياد آوريد؟ و آيا بيم دهنده را نزد شما نفرستاديم؟

/ ١٠ (آن گاه سياق آيه به بيان نامهاى نيكوى خدا مى‌پردازد كه ايجاب مى‌كند ما نسبت بدو پرهيزگار باشيم و از مجازات او بر حذر مانيم).

خدا داناى نهان آسمانها و زمين است و از آنچه در دلها مى‌گذرد آگاه است (پس بر انسان واجب است كه در آشكار و نهان او را حاضر و ناظر داند) و اوست كه قومى را جايگزين قومى ديگر مى‌كند، و به راستى سرانجام كفر زشتنامى و زيان است. اما شريكان پندارى و ساختگى (هرگز توانايى نجات كسان را از عذاب خدا ندارند، زيرا مالك چيزى و صاحب اختيارى نيستند) اين شريكان چيزى در زمين نيافريده‌اند، و در تدبير و اداره امور آسمانها اندك تأثيرى ندارند، و از جانب خدا رخصتى براى اداره امور آفريدگان به دست نياورده‌اند، بلكه با خود فريفتگى به خويش وعده مى‌دهند، در حالى كه خداست كه آسمانها و زمين را (به قدرت خود) نگهداشته و مانع زوال و نابودى آنهاست (پس چه كارى است كه طاغوتان و گردنكشان و ناز پروردگان انجام دهند؟).

(شايد آيات پايانى اين سوره بازگشت به تأكيد بر همان محورها باشد) با بيان اين نكته كه اين گروه‌ها سوگند مى‌خورند كه به پذيرفتن بيم دهنده، و حتى بيش از ديگران، مبادرت كرده‌اند، ولى جدايى و فاصله‌شان پس از آن كه آن بيم دهنده آمده است، بيشتر شده (و سبب اين است كه آنها عزّت و تسلّط را با كفر و خويشتن بزرگى و استكبار مى‌خواستند، و مال و دارايى را از طريق مكر مى‌طلبيدند، اما كفر خردى و زشتنامى را براى آنها به بار آورد و مكر فقر و حاجتمندى را براى آنها به ميراث نهاد و گرفتار خسارت و زيانشان كرد) و مكر و نيرنگ بد جز نيرنگ بازان و مكّاران را در برنگيرد.