تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٤ - شرح آيات

پندارنده‌اى از آن در حجاب، پنهان شده‌اى ناپوشيده، پس آن را كلمه‌اى كامل ساخت كه يك جا بر چهار بخش است، و هيچ يك از آن بخشها پيش از ديگرى نيست، پس از آن كلمه سه نام را به سبب نياز آفريدگان بدانها ظاهر ساخت و يكى را هم چنان در پرده پنهان داشت و آن نام نهفته اندوخته در اين سه نام ظاهر شده است. آن نامهاى ظاهر عبارتند از: اللَّه، و تبارك، و سبحان. هر يك از اين نامها را چهار ركن است و اين دوازده ركن مى‌شود». [٥٨] از امام امير المؤمنين- عليه السّلام- پرسيدند: تفسير سبحان اللَّه چيست؟ گفت

«اين بزرگداشت شكوه خداست عزّ و جلّ، و منزه شمردن او از آنچه هر مشركى درباره او گويد، چون بنده اين كلمه را بگويد هر فرشته‌اى بر او درود فرستد». [٥٩] [١٨١] همان گونه كه مؤمن را رابطه‌اى است با خدا و نشانه آن تسبيح‌گويى و محتوايش بندگى و فرمانبردارى است، وى را با پيامبران او نيز رابطه‌اى هست ولى نشانه آن سلام است و واقعيّت آن دوستدارى و پيروى ضمن مسيرى يگانه.

/ ٣٠٢ «وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ‌- سلام بر پيامبران.» وجود رابطه سلام ميان تو و پيامبران دليل بر مسير يگانه و توافق در زندگى است، و پيش از آن كه انسان بر پيامبران سلام فرستد واجب است كه دل خود را پاكيزه سازد تا ايمانش او را بدين مقام بزرگ بالا برد، و كسى كه نفس و عقل و رفتار خود را پاكيزه نكرده، و با اين همه بر راه پيامبران گام مى‌سپارد، پيامبران از او بيزارند، زيرا در آن صورت وى با انديشه منحرف خود با فكر ايشان، و به فرمانبردارى از طاغوت با رهبرى ايشان، و به پيوستن به خطّهاى ضدّ رسالتهاى خدا