تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٥ - شرح آيات

با خطّ ايشان مى‌جنگد.

[١٨٢] اگر خاستگاه حركت انسان به تسبيح حقيقى براى خدا، و مسير و حركت او الهام گرفته از رسالتهاى پيامبران، و تأسّى به ايشان باشد، به يقين عاقبت نيكو خواهد بود، و انسان را به سوى شكر و ستايش بر هدايت و بركت و بهشتى كه نتيجه آن است و آن را دريافت خواهد كرد، سوق مى‌دهد، زيرا پايان راهپيمايى در راه خدا همان اطمينان و خشنودى است، و خداى تعالى بدان اشاره كرده و گفته است: «وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌- به زودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خشنود شوى». [٦٠] و نيز گفت: «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ*- اى روح آرامش يافته* (و روح جز به ذكر خدا آرامش نمى‌يابد) ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً- خشنود و پسنديده به سوى پروردگارت برگرد»، [٦١] و اصولا مؤمن به طبيعت و سرشت مكتبى به قضا و قدر خدا خشنود است، چه ايمان دارد كه آنچه خدا به حكمت خود براى او برگزيده بهتر از چيزى است كه خود بر آن دست يابد، پس در سختى و آسايش او را حمد مى‌گويد و مى‌ستايد.

«وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌- و حمد از آن پروردگار جهانيان است.» در اين آيه به اساس رابطه انسان با ديگر افراد بشر اشاره شده كه به رابطه او با خدا و با پيامبران شبيه نيست، ولى رابطه احساس واحد به بندگى خداست.

روايات مؤكّد بر مستحبّ بودن خواندن اين آيات سه گانه در پايان/ ٣٠٣ هر مجلسى كه بنده در آن مى‌نشيند و سخن مى‌گويد آمده است.

از اصبغ بن نباته، از امير المؤمنين (ع) از پيامبر خدا (ص) مروى است كه گفت

«هر كس كه خواهد به پيمانه‌اى پرتر به روز قيامت او را پاداش دهند، بايد آخرين سخنش در مجلس خود اين باشد: «سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ‌*