٩- امام صادق عليه السلام درباره صبر در برابر بلاها و حوادث تلخ زندگى، مى‌فرمايند: «مَن ابْتَلى‌ مِنَ المُؤمِنينَ بِبَلاءٍ فَصَبَرَ عَلَيهِ كَأَنَّ لَهُ مَثلُ اجرِ الْفِ شَهِيدٍ؛ هر كس از مؤمنان به بلايى گرفتار شود (و) شكيبايى را از دست ندهد، پاداش هزار شهيد دارد». [١]

مرحوم‌ «علامه مجلسى» رحمهم الله‌، بعد از ذكر اين حديث در جلد ٦٨ بحارالانوار، اين سؤال را مطرح مى‌كند كه چگونه اين پاداش صحيح است، در حالى كه شهيد خود از صابران مى‌باشد؛ زيرا در برابر دشمن صبر مى‌كند تا شربت شهادت را مى‌نوشد.

در جواب اين سؤال مى‌توان گفت: شهيد در برابر تهاجمات دشمن صبر مى‌كند و صابران در مقابل حوادث تلخ زندگى؛ مانند بيمارى‌ها، ناكامى‌ها و از دست دادن عزيزان صبر مى‌كنند.

دليل ديگرى بر برترى او نسبت به اجر شهادت، اين است كه شهادت يك بار است، ولى گرفتارى‌هاى تلخ زندگى، هزاران بار تكرار مى‌شود.

١٠- پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله درباره پاداش معنوى صابران مى‌فرمايند: «مَنْ ابْتُلِىَ فَصَبَرَ و اعْطِىَ فَشَكَرَ وَ ظُلِمَ فَغَفَرَ اولَئِكَ لَهُم الْامْن وَ هُم مُهتَدونَ؛ كسى كه به بلايى مبتلا شود و شكيبايى كند و نعمتى به او برسد و شكر آن را به جا آورد و مورد ستم واقع شود و (بابزرگوارى) طرف را ببخشد، چنين كسانى امنيت و آرامش (در قيامت) دارند و آنها هدايت يافتگانند». [٢]

١١- امام صادق عليه السلام مى‌فرمايند: «الصَّبْرُ يُظْهِرُ مَا فِى بَوَاطِنِ العِبادِ مِنَ النُّورِ وَ الصَّفاءِ وَ الْجَزَعُ يُظْهِرُ مَا فِى بَوَاطِنِهِم مِنَ الظُّلْمَةِ وَ الْوَحْشَةِ؛ صبر، آنچه را كه در درون بندگان خدا از نور و صفا وجود دارد، آشكار مى‌كند و بى‌صبرى و ناشكيبايى، آنچه را كه در درون آنها از ظلمت و وحشت است، ظاهر مى‌سازد». [٣]

١٢- بحث احاديث صبر را با حديث ديگرى از امير مؤمنان عليه السلام پايان مى‌دهيم:

«الصَّبْرُ مَطَيِّةٌ لاتَكبُوا وَ القَناعَةُ سَيفٌ لايَنْبُوا؛ صبر و شكيبايى مركبى است كه هرگز به زمين نمى‌خورد و قناعت شمشيرى است كه هرگز از كار نمى‌افتد». [٤]

اين‌ها بخش مختصرى از احاديثى است كه كه درباره اهمّيّت صبر انسان‌ها و پاداش شكيبايان وارد شده است.

من از مفصّل اين قصّه، مجملى گفتم‌

تو خود، حديث مفصل بخوان از اين مجمل‌

[١]-/ اصول كافى، جلد ٢، صفحه ٩٢

[٢]-/ مجمع الانوار، جلد ٢، صفحه ٥٢٦، حديث ٨٣٠

[٣]-/ بحار الانوار، جلد ٦٨، صفحه ٩٠، حديث ٤٤

[٤]-/ بحارالانوار، جلد ٦٨، صفحه ٩٦