اين سخن را با حديث ديگرى از آن حضرت به پايان مى‌بريم، هر چند احاديث در اين زمينه بسيار است، فرمود: «الْحَسَدُ لَايَجْلِبُ الّا مَضَرَّةً وَ غَيْظاً، يُوهِنُ قَلْبَكَ، وَ يَمْرُضُ جِسْمَكَ؛ حسد جز زيان و خشم چيزى در وجود انسان ايجاد نمى‌كند، حسد سبب مى‌شود كه قلب انسان ناتوان و جسم او بيمار گردد»! [١]

ديگر اينكه‌ زيانهاى معنوى حسد از زيانهاى مادّى و جسمانى آن به مراتب بيشتر است، زيرا حسد ريشه‌هاى ايمان را مى‌خورد و نابود مى‌كند و انسان را نسبت به عدل و حكمت الهى بدبين مى‌سازد، چرا كه حسود در اعماق قلبش به بخشنده نعمت‌ها يعنى خداوند بزرگ معترض است!

در حديث معروفى از اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌خوانيم: «لَاتُحَاسِدُوا فَانَّ الْحَسَدَ يَأْكُلُ الْايمَانَ كَمَا تَأْكُلُ النَّارُ الْحَطَبَ؛ نسبت به يكديگر حسد نورزيد، چرا كه حسد ايمان را مى‌خورد همان گونه كه آتش هيزم را مى‌خورد»! [٢]

همين معنى از بنيانگذار اسلام پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و از فرزند گراميش امام باقر عليه السلام نيز نقل شده است.

در حديث ديگرى كه مرحوم كلينى در كافى آورده است از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: «آفَةُ الدِّينِ الْحَسَدُ وَ الْعُجْبُ وَ الْفَخْرُ؛ آفت دين و ايمان، حسد و خودبرتربينى و فخرفروشى است»! [٣]

از همان امام بزرگوار عليه السلام نقل شده است كه فرمود: «انَّ الْمُؤْمِنَ يَغْبِطُ وَ لَايَحْسُدُ، وَ الْمُنَافِقُ يَحْسُدُ وَ لَايَغْبِطُ!؛ مؤمن غبطه مى‌خورد (و تمنّاى نعمت‌هايى شبيه ديگران مى‌كند ولى) حسد نمى‌ورزد، در حالى كه منافق حسد مى‌ورزد و غبطه نمى‌خورد»! [٤]

از اين حديث به خوبى استفاده مى‌شود كه حسد با روح ايمان سازگار نيست و هماهنگ با نفاق است.

در بحث‌هاى گذشته نيز در حديث قدسى خوانديم كه خداوند به موسى بن عمران فرمود: «از حسد بپرهيز كه حسود نسبت به نعمت‌هاى من خشمگين است و با قسمت من‌

[١]-/ بحارالانوار، جلد ٧٠، صفحه ٢٥٦

[٢]-/ تصنيف غررالحكم، صفحه ٣٠٠؛ شرح غررالحكم، ١٠٣٧٦

[٣]-/ اصول كافى، جلد ٢، صفحه ٣٠٧

[٤]-/ اصول كافى، جلد ٢، صفحه ٣٠٧