كرده‌اند، به اين گونه كه وقتى انسان به درمان تكبّر مى‌پردازد براى اطمينان به ريشه كن شدن آن بايد خود را در معرض آزمايش جديد قرار دهد تا از ريشه كن شدن اين بيمارى مطمئن شود.

مرحوم فيض كاشانى با استفاده از «احياء العلوم» آزمايشهايى را در اين زمينه پيشنهاد مى‌كند كه جالب توجّه است از جمله:

١- با بعضى از اقران و هم‌رديفان به مناظره مشغول شود و ببيند اگر حق از زبان دوستش ظاهر شد آيا حاضر است به راحتى آن را بپذيرد و حتّى از او تشكّر كند؟ يا هنوز براى او پذيرش حق از دوست هم‌رديف يا از شاگردش سنگين است؟ در صورت اوّل كبر ريشه كن شده و در صورت دوم هنوز ريشه‌هاى آن باقى است!

٢- با دوستان و هم‌رديفانش در مجالس شركت كند و آنها را بر خود مقدّم دارد و پشت سر آنها وارد مجلس شود و پايين‌تر از آنان بنشيند، اگر براى او سخت و ناگوار نبود تكبّر از وجود او رخت بر بسته و اگر احساس ناراحتى و سنگينى مى‌كند بداند هنوز ريشه‌هاى آن باقى است!

ولى گاه در اينجا شيطان دامى بر سر راه انسان مى‌افكند و براى اين كه خود را در انظار مردم، انسان خوب و متواضع جلوه دهد به او مى‌گويد در پايين‌ترين نقطه مجلس بنشين و در ميان افراد عادى قرار بگير و تصوّر مى‌كند اين نوعى تواضع است در حالى كه هدفش اين است از اين طريق بزرگى شخصيّت خود را نشان دهد و نظرها را به سوى خود جلب كند كه در واقع نوعى تكبّر آميخته با رياكارى است.

٣- اگر شخص فقير و مستمندى از او دعوتى به عمل بياورد دعوتش را با ميل بپذيرد، يا اگر دوستى نيازى داشت براى انجام حوائج او مثلًا به بازار رود، اگر اين گونه كارها بر او سنگين نبود كبر ريشه كن شده، والّا بايد به درمان ادامه دهد!

٤- براى خريد نيازهاى زندگى شخصاً به بازار برود، اگر براى او سخت بود هنوز ريشه‌هاى تكبّر باقى است و اگر مايل بود مردم او را در اين حال ببينند و به تواضعش آفرين بگويند باز متكبّر رياكارى است!

به يقين نمى‌توان انكار كرد كه اين امور در همه محيطها و همه زمان‌ها يكسان نيست، گاه مى‌شود كه براى بعضى اشخاص بعضى از اين كارها عيب است و اگر چنين كارى را