اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧ - ٩- آزمايشهاى درمانى!

كنند ضربه اخلاقى براى مردم حاصل مى‌شود، لذا در حديثى مى‌خوانيم امام صادق عليه السلام مردى از اهل مدينه را ديد كه چيزى براى خانواده‌اش خريده و به سوى خانه مى‌برد، هنگامى كه چشم امام عليه السلام به او افتاد شرمنده شد، امام عليه السلام فرمود (نگران نباش) چيزى است كه براى خانواده‌ات خريده‌اى و به سوى آنها مى‌برى، به خدا سوگند اگر مردم مدينه بر من عيب نمى‌گرفتند من هم دوست داشتم اشيايى از بازار براى خانواده‌ام بخرم و خودم براى آنان ببرم، اين در حالى است كه جدش اميرمؤمنان على عليه السلام اين كار را مى‌كرد و كسى در آن زمان بر آن حضرت عليه السلام خرده نمى‌گرفت، هدف اين است كارهاى متواضعانه بر او گران نباشد.

٥- لباس‌هاى ساده و كم ارزش بپوشد، اگر احساس ناراحتى نكرد تكبّر از وجودش رخت بربسته و در غير اين صورت هنوز گرفتار است، در حديث آمده است كه پيغمبر اكرم فرمود: «مَنْ اعْتَقَلَ الْبَعِيرَ وَ لَبِسَ الصُّوفَ فَقَدْ بَرِئَ مِنَ الْكِبْرِ!؛ كسى كه پاى شتر را شخصاً ببندد و لباس پشمينه بپوشد (و احساس ناراحتى نكند) از كبر پاك شده است»!

ولى مبادا انجام اين كارها براى خودنمايى و ابراز تواضع باشد كه خود نوعى تكبّر توأم با رياكارى محسوب مى‌شود.

باز تكرار مى‌كنيم كه زمان‌ها و مكان‌ها و اشخاص همه يكسان نيستند، بايد بدون تعصّب شرايط را در نظر گرفت و بدون فريب دادن خويشتن، مقتضاى زمان و مكان و موقعيّت هر شخص را مشخّص نمود و براى اين كه در اين گونه موارد گرفتار خودفريبى نشويم بايد از قضاوت ديگران نيز استفاده كنيم.

راستى چرا بسيارى از مردم به طب جسمانى فوق‌العاده اهمّيّت مى‌دهند و بارها و بارها به انواع آزمايشها مى‌پردازند تا از سلامت خود مطمئن شوند، ولى براى طب روحانى و اخلاقى كه ضامن سعادت جاويدان و نجات جان انسان است و به مضمون آيه‌ «الّا مَنْ اتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ؛ تنها راه خوشبختى داشتن «قلب سليم» است» اهمّيّتى قائل نيستند؟!