اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٧ - چهره سخاوتندان در قرآن

٤- آنها كه اموال خود را شب و روز پنهان و آشكار انفاق مى‌كنند، مزدشان نزد پروردگارشان است، نه ترسى بر آنهاست و نه غمگين مى‌شوند.

٥- هرگز به (حقيقت) نيكوكارى نمى‌رسيد! مگر اين كه از آنچه دوست مى‌داريد (در راه خدا) انفاق كنيد و آنچه انفاق مى‌كنيد، خداوند از آن آگاه است.

٦- (پرهيزكاران) كسانى هستند كه به غيب (آنچه از حس پوشيده و پنهان است) ايمان مى‌آورند و نماز را برپا مى‌دارند و از تمام نعمتها و مواهبى كه به آنان روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند.

٧- هرگز دستت را بر گردنت زنجير مكن (و ترك انفاق و بخشش منما) و بيش از حد نيز دست خود را مگشا تا مورد سرزنش قرار گيرى و از كار فرو مانى.

تفسير و جمع بندى‌

چهره سخاوتندان در قرآن‌

در نخستين‌ آيه مورد بحث، سخن از گروهى از سخاوتمندان انصار مدينه است كه با آغوش باز از مهاجرانى كه خانه و كسب و كارى نداشتند، استقبال كردند و آنها را بر خودشان مقدم داشتند و حتى گفتند: «ما اموال و خانه هايمان را با آنها تقسيم مى‌كنيم و چشم داشتى به غنائم جنگى نيز نداريم».

قرآن درباره آنها در آيه فوق مى‌گويد: «آنها كسانى را كه به سويشان هجرت مى‌كنند، دوست دارند و در درون دل نيازى نسبت به آنچه به مهاجران داده شده، احساس نمى‌كنند و آنها را بر خود مقدم مى‌دارند؛ هر چند شديداً فقير باشند؛ ... يُحِبُّونَ مَن هَاجَرَ الَيْهِم وَ لايَجِدُونَ في صُدُورِهِم حَاجَةً مِمّا اوتُوا وَ يُؤثِرُونَ عَلَى‌ انْفُسِهِمْ وَ لَوكْانَ بِهِم خَصَاصَةٌ ...». [١]

به گفته بعضى از مفسران معروف: «در تاريخ بشريت، چنين استقبالى سابقه نداشته است كه گروهى غريب در شهرى وارد شوند و مؤمنان آن شهر چنان استقبالى از آنان كنند كه حتى آنها را بر خويش مقدم شمرند و حاضر باشند تمام زندگى خود را با آنان تقسيم نمايند؛

[١]-/ حشر، ٩