اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٠ - ٨- طول امل سبب كفران نعمت است

بخلى كه آنها را از بهره‌گيرى از نعمت‌هاى الهى محروم مى‌سازد و در عين برخوردارى از امكانات فراوان، زندگى فقيرانه‌اى دارند.

در زمان خود افرادى را مى‌بينيم كه تحت عنوان‌ «تأمين آينده»! براى خود و فرزندان، گرفتار طول امل هستند و همين امر آنان را از مواهبى كه در اختيار دارند محروم مى‌سازد.

٧- طول امل و محروم بودن از درك حقايق‌

آرزوهاى دراز همچون سرابى است كه تشنگان را در بيابان زندگى به دنبال خود مى‌كشاند و تشنه‌تر مى‌سازد، بى آنكه به جايى برسند، اين آرزوها چهره واقعيّت‌ها را به گونه‌اى دروغين نشان مى‌دهد و انسان به خاطر آنها درك نمى‌كند كجاست و به كجا مى‌رود؟ و وظيفه‌اش در برابر اين سرنوشت چيست؟

از همين رو در حديثى از اميرمؤمنان على عليه السلام كه سابقاً به آن اشاره كرديم آمده است: «الْامَانِىُّ تُعْمِى عُيُونَ الْبَصَائِرِ؛ آرزوهاى دراز ديدگان بصيرت را نابينا مى‌كند»! [١]

كوتاه سخن اينكه: كسى مى‌تواند چهره زيباى حقيقت را آن گونه كه هست ببيند و به سرچشمه زلال معرفت برسد كه ديده عقل خود را با حجاب آرزوها نپوشاند و در ميان ابرهاى تيره و تار طول امل قرار نگيرد.

٨- طول امل سبب كفران نعمت است‌

بديهى است آرزوهاى دراز، انسان را به آن چه ندارد و شايد هرگز به آن نمى‌رسد دلبند مى‌سازد، به همين دليل آنچه را از نعمت‌هاى الهى در دست دارد كوچك مى‌شمرد و نسبت به آن بى اعتناست و اين كفران نعمت، پيامدهاى شومى در دنيا و آخرت براى او دارد.

در حديثى از مولاى متّقيان اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌خوانيم: «تَجَنَّبُوا الْمُنَى فَانَّهَا تُذَهِّبُ بِبَهْجَةِ نِعَمِ اللَّهِ عِنْدَكُمْ، و تُلْزِمُ اسْتِصْغَارَهَا لَدَيْكُمْ، وَ عَلَى قِلَّةِ الشُّكْرِ مِنْكُمْ؛ از

[١]-/ غررالحكم، حديث ١٣٧٥