اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٢ - ١- آلودگى به گناه

١- آلودگى به گناه‌

شهوت پرستى انسان را به سوى انواع گناهان مى‌كشاند و در واقع يكى از سرچشمه‌هاى اصلى گناه و معصيت و نافرمانى خدامحسوب مى‌گردد؛ زيرا چشم و گوش انسان را بسته و به مصداق حديث نبوى‌ «حبُّك للشَّى‌ء يُعمى و يُصم‌ [١]» آدمى را كور و كر كرده و قدرت درك واقعيت‌ها را از او مى‌گيرد و در چنين حال، زشتى‌ها در نظر او زيبا و زيبايى‌ها در نظر او زشت و بى رنگ مى‌شود.

به همين دليل، در روايات سابق (روايت هشتم) خوانديم كه اميرمؤمنان عليه السلام درباره پيروى از شهوات هشدار داده و مى‌فرمايد: «از شهوات سركش بپرهيزيد كه شما را به ارتكاب انواع گناهان مى‌كشاند».

در حديث دهم، از همان حضرت نيز به اين نكته اشاره شد كه: «هواپرستى عقل انسان را فاسد مى‌كند» و در حديث نهم نيز فرمودند (اگر شهوت‌پرستى تشديد شود): «دين انسان را برباد مى‌دهد و حتى انسان را به بت پرستى مى‌كشاند.» در اين رابطه مفسران و ارباب حديث، در ذيل آيات ١٦ و ١٧ سوره حشر، داستانى درباره عابدى از قوم بنى اسرائيل به نام‌ «برصيصا» آورده‌اند كه شاهد زنده‌اى براى اين مدعاست، داستان گرچه معروف است، اما تكرارش خالى از صواب نيست:

... مرد عابد بنى اسرائيلى به خاطر سال‌ها عبادتش، به آن حد از مقام قرب الهى رسيده بود كه بيماران با دعاى او سلامت خود را باز مى‌يافتند و به اصطلاح مستجاب الدعوه شده بود.

روزى، زن جوان زيبايى را كه بيمار بود، نزد او آوردند و به اميد شفا در عبادتگاه او گذاردند و رفتند.

شيطان به وسوسه آن عابد مشغول شد و آن قدر صحنه گناه را در نظرش زينت داد كه عنان اختيار را از كف او ربود؛ آن چنان كه گويا عابد كر و كور گشته و همه چيز را به دست فراموشى سپرده است. ديرى نپاييد كه آن عابد دامان‌ «عفت» خويش را به گناه بيآلود. پس از ارتكاب گناه به خاطر اين كه احتمال داشت آن زن باردار شود و موجب‌

[١]-/ بحار الانوار جلد ٧٤، صفحه ١٦٥.