اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢١ - ٣- ديدن مطبوعات و رسانههاى تصويرى

١٦

غفلت و بى خبرى‌

اشاره‌

«غفلت» داراى مفهوم وسيع و گسترده‌اى است كه هرگونه بى خبرى از شرايط زمان و مكانى (كه انسان در آن زندگى مى‌كند) و از واقعيت‌هاى فعلى و آينده و گذشته خويش و از صفات و اعمال خود و از پيامها و آيات حق و همچنين هشدارهايى كه حوادث تلخ و شيرين زندگى، به انسان‌ها مى‌دهد را شامل مى‌شود.

بى خبرى از اين واقعيت‌ها و نداشتن موضع‌گيرى صحيح در برابر آنها، خطر بزرگى براى سعادت انسان‌ها است؛ خطرى كه هر لحظه ممكن است، دامان انسان را بگيرد و او را به كام نيستى فرو برد، خطرى كه مى‌تواند زحمات ساليان دراز عمر انسان را در يك لحظه برباد دهد.

شايد بارها، شنيده باشيم كه فلان شخص با زحمت بسيار، اموال و سرمايه‌هاى عظيمى به دست آورده بود؛ اما بر اثر يك لحظه‌ «غفلت» آتش سوزى عظيمى به وجود آمد كه تمام آنها را در كام خود فرو برد؛ انسان نيز در مسير سعادت چنين است. ممكن است، افتادن در دام‌ «غفلت» در يك لحظه كوتاه، سرمايه‌هاى معنوى او را مبدل به خاكستر حسرت كند.

به همين دليل علماى اخلاق، بحث‌هاى وسيعى درباره‌ «غفلت» و ذُكْر و بيدارى (كه نقطه مقابل آن است) در كتاب‌هاى خود آورده‌اند و از عواملى كه مى‌تواند پرده‌هاى‌