بارها گفته‌ايم حبّ دنيا در اين بحث‌ها چيزى مساوى دنياپرستى است نه بهره‌گيرى معقول از مواهب مادّى در طريق وصول به معنويّت كه اگر چنين باشد حبّ دنيا نيست، بلكه حبّ آخرت است و به تعبير ديگر بسيارى از برنامه‌هاى معنوى بدون امكانات مادّى ميسّر نيست و در واقع امكانات مادّى از قبيل مقدّمه واجب است كه انسان اگر آن را به نيّت مقدّمه واجب بجا آورد نه تنها عيبى ندارد بلكه مشمول ثواب الهى نيز مى‌شود.

به همين دليل در آيات فراوانى از قرآن مجيد تعبيرات مثبتى درباره مواهب دنيا ديده مى‌شود:

١- از جمله در آيه وصيّت، از مال دنيا تعبير به‌ «خير» (خير مطلق) شده است، مى‌فرمايد: «كُتِبَ عَلَيْكُمْ اذَا حَضَرَ احَدَكُمُ الْمَوْتُ إنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَ الْاقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ ...؛ بر شما نوشته شده: هنگامى كه يكى از شما مرگش فرارسد، اگر «خيرى» (مالى و ثروتى) از خود به جاى گذارده براى پدر و مادر و نزديكانش به طور شايسته وصيّت كند!». [١]

٢- در جاى ديگر از آن تعبير به‌ «بركات آسمان و زمين» نموده كه درهاى آن به روى پرهيزكاران گشوده مى‌شود: «وَ لَوْ انَّ اهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَ الْارْضِ ...؛ اگر اهل شهر و آباديها ايمان مى‌آوردند و تقوا پيشه مى‌كردند بركات آسمان و زمين را بر آنها مى‌گشوديم». [٢]

٣- در جاى ديگر از مال و ثروت تعبير به‌ «فَضْلِ اللَّه» شده است، در سوره جمعه مى‌خوانيم: «فَاذَا قُضِيَتِ الصَّلَوةُ فَانْتَشِرُوا فِى الْارْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ ...؛ هنگامى كه نماز (جمعه) پايان گرفت (ممنوع بودن معامله پايان مى‌يابد و شما آزاديد) در زمين پراكنده شويد و از فضل الهى بهره بگيريد». [٣]

٤- در جاى ديگر افزايش منابع مالى را به عنوان «پاداشى در برابر توبه از گناه و روى آوردن به سوى خدا» مى‌شمرد، چنانكه در داستان نوح عليه السلام مى‌خوانيم: «يُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَيْكُمْ مِدْرَاراً* وَ يُمْدِدْكُمْ بِامْوَالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ انْهَاراً؛ من به‌

[١]-/ بقره، ١٨٠

[٢]-/ اعراف، ٩٦

[٣]-/ جمعه، ١٠