اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٦ - جود و سخاوت

بيان كرده است؛ به عنوان نمونه به آيات زير توجه فرماييد:

١- ... يُحِبُّونَ مَن هاجَرَ الَيهِم وَ لايَجِدُونَ في صُدورِهِم حَاجَةً مِمَّا اوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلَى‌ انْفُسِهُم وَ لَوكَانَ بِهِم خَصَاصَةٌ ... (سوره حشر، آيه ٩)

٢- وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلَى‌ حُبِّهِ مِسْكيناً وَ يَتيماً وَ اسيراً- انَّمَا نُطْعِمُكُم لِوَجْهِ اللّه‌ لانُريدُ مِنْكُم جَزاءً وَ لا شُكوراً (سوره‌دهر، آيه ٨ و ٩)

٣- مَثَلُ الَّذينَ يُنفِقُونَ اموَالَهُم في سَبيلِ اللّهِ كَمَثَلِ حَبّةٍ انْبَتَت سَبْعَ سَنابِلَ في كُل‌ سُنْبُلَةٍ مِأَةُ حَبَّةٍ وَ اللّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسعٌ عَليمٌ‌ (سوره‌بقره، آيه ٢٦١)

٤- الَّذينَ يُنْفِقُونَ اموَالَهُم بِاللَّيْلِ وَ النّهارِ سِرّاً وَ عَلَانِيةً فَلَهُم أَجْرُهُم عِندَ رَبِّهِم وَ لا خَوفٌ عَلَيهِم وَ لاهُم يَحزَنُون‌ (سوره‌بقره، آيه ٢٧٤)

٥- لَنْ تَنَالُوا البِرَّ حَتَّى‌ تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّونَ وَ مَا تُنْفِقُوا مِنْ شَى‌ءٍ فَانَّ اللّهَ بِهِ عَليمٌ‌ (سوره‌آل‌عمران، آيه ٩٢)

٦- الَّذينَ يُؤمِنُونَ بِالغَيبِ وَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ‌ (سوره‌بقره، آيه ٣)

٧- وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً الَى‌ عُنُقِكَ وَ لاتَبْسُطْها كُلِّ البَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً (سوره‌اسراء، آيه ٢٩)

ترجمه‌

١- ... و كسانى را كه به سويشان هجرت كنند، دوست مى‌دارند و در دل خود نيازى به آنچه به مهاجران داده شده، احساس نمى‌كنند و آنها را برخود مقدم مى‌دارند، هر چند خودشان بسيار نيازمند باشند ...

٢- و غذاى (خود) را با اين كه به آن علاقه (ونياز) دارند، به مسكين و يتيم و اسير مى‌دهند- (و مى‌گويند:) ما شما را به خاطر خدا اطعام مى‌كنيم و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمى‌خواهيم.

٣- كسانى كه اموال خود را در راه خدا «انفاق» مى‌كنند؛ همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه يكصد دانه باشد و خداوند آن را براى هركس بخواهد (و شايستگى داشته باشد)، دو يا چند برابر مى‌كند و خدا (از نظر قدرت و رحمت) وسيع و (به همه چيز) داناست.