در نخستين‌ آيه، بعد از ذكر نام گروهى از پيامبران الهى و صفات برجسته و والاى آن بزرگواران، مى‌فرمايد: «ولى بعد از آنها، فرزندان ناشايسته‌اى روى كار آمدند كه نماز را ضايع كردند و از شهوات پيروى نمودند و به زودى (مجازات) گمراهى خود را خواهند ديد؛ فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِم خَلْفٌ أضَاعُوا الصَّلَوةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَونَ غَيّاً». [١]

و بلافاصله بعد از آن- به عنوان يك استثنا- مى‌فرمايد: «مگر آنها كه توبه كردند و ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، چنين كسانى داخل بهشت مى‌شوند و كمترين ستمى به آنها نخواهد شد؛ الّا مَن تَابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صَالِحاً فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ شَيئاً». [٢]

شايان توجه اين كه بعد از مسئله ضايع كردن نماز، سخن از پيروى‌ «شهوات» و به دنبال آن، گمراهى به ميان آمده است. اين تعبير حساب شده از يك سو اشاره به آن است كه نماز، عامل مهمى براى شكستن‌ «شهوات» و خود كامگى‌ها و هواپرستى‌هاست؛ همان طور كه در آيه ٤٥ سوره عنكبوت آمده: «... انّ الصَّلَوةَ تَنْهى‌ عَنِ الفَحْشاءِ و المُنْكَرِ» و از سوى ديگر نشان مى‌دهد كه سرانجام‌ «شهوت پرستى»، گمراهى و ضلالت است، همان گونه كه در آيه ١٠ سوره روم آمده است: «ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَائُوا السُّوأَى أن كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللّهِ وَ كَانُوا بِهَا يَسْتَهْزِئُونَ‌؛ سپس سرانجام كار كسانى كه اعمال بد مرتكب شدند به اين‌جا رسيد كه آيات خدا را تكذيب كردند و آن را به مسخره گرفتند!»

آرى! آنها گمراه مى‌شوند و به كيفر گمراهى خود؛ يعنى، آتش قهر و غضب الهى گرفتار خواهند شد.

روشن است كه‌ «شهوات» در اين‌جا مفهوم وسيعى دارد و منحصر به‌ «شهوت‌جنسى» نيست، بلكه هر گونه تمايل افراطى نفسانى و هواپرستى را شامل مى‌شود.

البته كسانى كه توبه كنند و ايمان خود را كه به خاطر گناه ضربه ديده است تجديد نموده و به سراغ اعمال صالح بروند، اهل بهشت خواهند بود و آثار تضييع نماز و پيروى شهوات‌

[١]-/ مريم، ٥٩

[٢]-/ مريم، ٦٠