فَانَّ حُبَّ الدُّنْيَا يُعْمِى وَ يُصِمُّ وَ يُبْكِمُ وَ يُذِلُّ الرِّقَابَ؛ دنياپرستى را ترك كن چرا كه حبّ دنيا چشم را كور و گوش را كر و زبان را لال مى‌كند و گردنها را به ذلّت مى‌كشاند»! [١]

طبيعى است كه وقتى عشق به چيزى در وجود انسان چيره مى‌شود، او را از روشن‌ترين واقعيّت‌ها غافل مى‌كند، چشم دارد امّا گويى نابيناست، گوش دارد امّا گويى ناشنواست، زبان دارد ولى جز به آنچه به آن دل بسته است گردش نمى‌كند و براى رسيدن به اين محبوب خود يعنى دنيا تن به هر ذلّتى مى‌دهد.

٨- باز در حديثى كه در مورد آثار منفى دنياپرستى از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل شده و در واقع فلسفه اين حكم الهى در آن تبيين گرديده، مى‌خوانيم: «حُبُّ الدُّنْيَا يُفْسِدُ الْعَقْلَ، وَ يُصِمُّ الْقَلْبَ عَنْ سُمَاعِ الْحِكْمَةِ وَ يُوجِبُ الِيمَ الْعِقَابِ؛ دنياپرستى خرد را فاسد مى‌كند و گوش قلب را از شنيدن سخنان حكمت آميز ناشنوا مى‌سازد و سبب عذاب دردناك (در دنيا و آخرت) مى‌شود». [٢]

٩- در حديث ديگرى در بيان آثار زيانبار دنياپرستى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله چنين آمده است: «انَّ الدُّنْيَا مُشْغِلَةٌ لِلْقُلُوبِ وَ الْابْدَانِ؛ دنياپرستى هم فكر انسان را به خود مشغول مى‌دارد و هم بدنها را (نه آرامش فكر مى‌گذارد و نه آسودگى جسم)»! [٣]

١٠- اين سخن را با حديث پرمعنى ديگرى از رسول خدا صلى الله عليه و آله پايان مى‌دهيم، فرمود:

«انَّهُ مَا سَكَنَ حُبُّ الدُّنْيَا قَلْبَ عَبْدٍ الّا الْتَاطَ بِثَلَاثٍ: شُغْلٍ لَايَنْفَدُ عَنَاوَئُهُ، وَ فَقْرٌ لَايُدْرَكُ غِنَاهُ، وَ امَلٍ لَايَنَالُ مُنْتَهَاهُ؛ دنياپرستى در هيچ دلى ساكن نمى‌شود مگر اينكه او را به سه چيز آلوده مى‌كند، گرفتارى مستمرّى را كه هرگز خستگى آن پايان نمى‌گيرد و احساس فقر و بينوايى كه هرگز به غنا نمى‌رسد و آرزوى درازى كه هيچگاه پايان نمى‌گيرد»! [٤]

***

[١]-/ اصول كافى، جلد ٢، صفحه ١٣٦

[٢]-/ غررالحكم شرح فارسى، جلد ٣، صفحه ٣٩٧، شماره ٤٨٧٨

[٣]-/ بحارالانوار، جلد ٧٤، صفحه ٨١

[٤]-/ بحارالانوار، جلد ٧٤، صفحه ١٨٨