در حديثى آمده است كه لقمان حكيم به فرزندش گفت: «يَا بُنَىَّ وَيْلٌ لِمَنْ تَجَبَّرَ وَ تَكَبَّرَ، كَيْفَ يَتَعَظَّمُ مَنْ خُلِقَ مِنْ طِينٍ، وَ الَى طِينٍ يَعُودُ؟ لَايَدْري الَى مَاذَا يَصِيرُ؟ الَى الْجَنَّةِ فَقَدْ فَازَ اوْ الَى النَّارِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْرَاناً مُبِيناً!؛ واى بر كسى كه تكبّر و برترى‌جويى مى‌كند، چگونه خود را بزرگ مى‌پندارد كسى كه از خاك آفريد شده و به خاك برمى‌گردد؟ نمى‌داند به كجا مى‌رود؟ به سوى بهشت تا رستگار باشد يا به سوى دوزخ تا گرفتار خسران آشكارى گردد»!

امّا كسانى كه به خاطر جمال و زيبايى گرفتار كبر و غرور مى‌شوند بايد در اين معنى بينديشند كه با يك بيمارى، مخصوصاً بيماريهاى پوستى، تمام اين جمال و زيبايى بر باد مى‌رود و اگر بيماريها آن را بر باد ندهد چند روزى كه گذشت گرد و غبار پيرى بر سر و صورتش مى‌نشيند و آن جوان زيباى راست قامت ديروز به پيرمرد خميده ناتوانى كه صورتش پر از چين و چروك پيرى است مبدّل مى‌شود! چيزى كه به اين سرعت قابل زوال است چگونه مى‌تواند سبب غرور و برترى‌جويى بر ديگران شود؟

و اگر سبب تكبّر او قوّت و قدرت جسمانى است بايد فراموش نكند كه گاه با يك عارضه كوچك قلبى يا مغزى تمام يا قسمتى از بدن فلج مى‌شود و به كلّى از كار مى‌افتد، به گونه‌اى كه نتواند حتّى مگسى را از خود دور كند؟ اگر خار و يا سوزنى به پاى او رود و نتواند آن را بيرون بياورد پيوسته معذّب است.

امّا آنها كه به سبب ثروت و فزونى اموال و كثرت ياران و انصار گرفتار غرور و تكبّر مى‌شوند اوّلًا بايد به اين نكته توجّه كنند كه اينها امورى است از بيرون وجود انسان و چيزى كه بيرون وجود انسان است نمى‌تواند مايه مباهات او گردد، چگونه انسان داراى شخصيّت، به اسب و استر، اتومبيل و خانه‌اش افتخار مى‌كند؟ و چگونه شرف و شخصيّت خود را در اين امور مى‌پندارد؟ امورى كه مى‌تواند در دست پست‌ترين خلق خدا نيز باشد، امورى كه بسيارى از آنها را دزدان به آسانى مى‌ربايند. چه بى ارزش است شرفى كه دزد آن را مى‌ربايد و صاحبش را فاقد آن مى‌كند!

از اين گذشته همه مى‌دانيم اموال و ثروت‌هاى دنيوى دائماً دست به دست مى‌گردد، ثروتمندان بزرگ روزى فقير مى‌شوند و كاخ نشينان، خاك نشين مى‌گردند.

چيزى كه اين قدر ناپايدار و قرار است چگونه ممكن است اين همه مايه غرور و