٣- گفتند: «اى شعيب! بسيارى از آنچه را مى‌گويى ما نمى‌فهميم! و ما تو را در ميان خود ضعيف مى‌يابيم و اگر (به خاطر) قبيله كوچكت نبود تو را سنگسار مى‌كرديم و تو در برابر ما قدرتى ندارى»!

٤- فرعون در ميان قوم خود ندا داد و گفت: «اى قوم من! آيا حكومت مصر از آن من نيست؟ و اين نهرها تحت فرمان من جريان ندارد؟ آيا نمى‌بينيد؟!- مگر نه اين است كه من از اين مردى كه از خانواده و طبقه پستى است و هرگز نمى‌تواند فصيح سخن بگويد بهترم؟!».

٥- اين عمل آنها (يهود) به خاطر آن است كه مى‌گفتند: «آتش (دوزخ) جز چند روزى به ما نمى‌رسد (و كيفر ما به خاطر امتيازى كه بر اقوام ديگر داريم بسيار محدود است) اين افترا (و دروغى كه به خدا بسته بودند) آنها را در دينشان مغرور ساخت (و گرفتار انواع گناهان شدند)».

٦- سپس (قوم صالح) «ناقه» را پى كردند و از فرمان پروردگارشان سرپيچيدند و گفتند:

«اى صالح! اگر تو از فرستادگان (خدا) هستى آنچه ما را به آن تهديد مى‌كنى بياور»!

٧- آنها (دوزخيان) را صدا مى‌زنند «مگر ما با شما نبوديم؟! مى‌گويند: آرى! ولى شما خود را به هلاكت افكنديد و انتظار (مرگ پيامبر را) كشيديد و (در همه چيز) شك و ترديد داشتيد و آرزوهاى دور و دراز شما را فريب داد تا فرمان حق فرارسيد و شيطان فريبكار شما را در برابر (فرمان) خدا فريب داد»!

٨- آنها (منافقان) كسانى هستند كه مى‌گويند: «به افرادى كه نزد رسول خدا هستند انفاق نكنيد تا پراكنده شوند! (غافل از اينكه) خزاين آسمانها و زمين از آن خداست ولى منافقان نمى‌فهمند- آنها مى‌گويند: اگر به مدينه بازگرديم، عزيزان، ذليلان را بيرون مى‌كنند! در حالى كه عزّت مخصوص خدا و رسول او و مؤمنان است، ولى منافقان نمى‌دانند!».

٩- امّا انسان هنگامى كه پروردگارش او را براى آزمايش، اكرام مى‌كند و نعمت مى‌بخشد (مغرور مى‌شود) و مى‌گويد: «پروردگارم مرا گرامى داشته است»!

١٠- يا مى‌گويند: «ما جماعتى متّحد و نيرومند و پيروزيم»؟!- (ولى بدانند) به زودى جمعشان شكست مى‌خورد و پا به فرار مى‌گذارند.

١١- كسانى را كه آيين (فطرى) خود را به بازى و سرگرمى گرفتند و زندگى دنيا آنها را مغرور ساخته، رها كن!