فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٨٦ - شرك عرب جاهلى، شرك ربوبى نيز بود

وآن اينكه اله والوهيت، به معنى خدايى و خداوندگارى است نه معنى معبوديت وعبادت، واين اصطلاح معروف در كتابهاى وهابيّان، كه از توحيد در عبادت به توحيد در الوهيت تعبير مى آورند، كاملا بى پايه است، وازاينكه ما در اينجا به صورت گسترده سخن گفتيم، پوزش مى طلبيم.

٤ـ شرك عرب جاهلى، شرك ربوبى نيز بود

دربسيارى از كتابهاى وهابيان وأحيانا ديگران، ديده مى شود كه شرك عرب جاهلى را منحصر به شرك درعبادت نموده واينكه آنان، بتها را شفيعان درگاه الهى مى دانستند و مى پرستيدند وپيوسته مى گفتند :

(مَا نَعْبُدُهُمْ إلاّلِيُقَرِّبُونَا إلَى اللّهِ زُلْفَى)(زمر /٣)

«آنان را نمى پرستيم مگر براى اينكه ما را به خدا نزديك سازند»

و(ويَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِمَالايَضُرُّ هُمْ وَلايَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هؤُلآءشُفَعَاؤُناعِنْدَاللّهِ)(يونس /١٨)

«جز خدا چيزهايى را مى پرستند كه نه به آنها ضرر مى رساند نه سود وميگويند اينها نزد خدا شفيعان ماهستند»

با اين دو آيه ياد آور مى شوند كه شرك عرب جاهلى تنها شرك در عبادت بود،در حالى كه اين دو آيه، ناظر به گروهى از اعراب جاهلى است، درحالى كه گروههاى ديگر از بت پرستان، در مسأله تدبير و كا رگردانى جهان، نيز مشرك بودند، ودرميان آنها گر وهى فرشتگان و پريان ويا آفتاب وستارگان را مى پرستيدند، قرآن در باره مردم يمن (قوم سبأ) ياد آور مى شود كه هدهد سفير سليمان به او گزارش كرد كه :