فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٦٥ - دگرگونى در موضع وهّابيان

برده واموال آنان را به عنوان جهاد فى سبيل اللّه غارت مى كنند»[١].

دگرگونى در موضع وهابيان

همان طور كه گفته شد اساس وهابيت را ايجاد تفرقه ودو دستگى ميان مسلمانان تشكيل مى دهد واين ايده تا آغاز زمامدارى عبدالعزيز(١٣٠٤هـ )باقى بود، ولى پس ازا اشغال حجاز به دست او و تماس وهابيان با ملل مختلف اسلامى،موضع آنان به تدريج دگرگون گرديد، زيرا وهّابيان پيش از اشغال حرمين در صحرا ها وباديه ها زندگى مى كردند، وبا گروه هاى معدود تماس داشتند،واقعاً فكر مى كردند كه اسلام واقعى همان است كه فرزند عبدالوهاب به آنان آموخته است وجز آنان در جهان مسلمانى نيست، وپس از تسلّط بر حرمين شريفين و گسترش تماسها، فكر خشونت به تدريج كاهش يافت خصوصاپس از مرگ عبدالعزيز وروى كار آمدن فرزندان او مانند سعود، و فيصل، كه مدتها در اروپا وآمريكا زندگى كرده بودند، فكر خشونت وتكفير مسلمين ـ به دست فراموشى سپرده شد وتصميم گرفتند كه دامنه تبليغات را گسترده سازند. ولى موضع آنان نسبت به شيعه تغيير نكرد، بلكه پس از پيروزى انقلاب اسلامى ايران، موضع آنان سخت تر شده است،زيرا پيوسته از آن ميترسند كه موج انقلاب به سرزمين آنان برسد و توده مستضعف بر آنان بشورند واركان سلطنت را متزلزل سازند ولذا ماه ويا هفته اى نمى گذررد كه جزوه اى، رساله اى، نشريه اى و يا كتابى بر ضد شيعه ننويسند وپيوسته همان دروغهاى شاخدارى را كه در ده قرن گذشته پشت سر شيعه گفته شده، تكرار مى كنند.