فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١٧ - نذر براى خدا و ثواب براى صالحان

مى باشند، نمى تواند مبناى تحريم گردد زيرا شناخت ظاهرى، ميزان در قضاوت، نيست بلكه ميزان، واقع كار، ونيت افراد وعقيده آنها است .

ازاين بيان نتيجه مى گيريم كه محرك براى عمل، جلب رضاى خدا وهدف تقرب جويى به مقام اواست هرچند ثواب عمل به انبياء وپيامبران اهدا مى گردد، چيزى كه ابن تيميه ومحمّد بن عبدالوهاب را دراين مسأله فريب داده ومايه ادامه اشتباه شده است، اين است كه انسان به هنگام نذر مى گويد:«صلّيت للّهِ ونذرت للّه».

واين جمله حاكى ازآن است كه انگيزه نذر، جلب رضايت خدا وتقرب جستن به اوست .

ودرمورد نذر براى پيامبران نيز همين جمله را به كار مى برد ومى گويد: «نَذَرْتُ ِلِلنَبّي أَوْ لِلاْمامْ»

آنان مى انديشند كه اين دوعبارت مضمون واحدى دارند ومحرك براى نذر جلب رضايت پيامبر وامام است ونذر براى پيامبران مثل نذر براى خداست وعمل مسلمانان رنگ شرك دارد.

ولى ريشه اشتباه آنان اين است كه تصور مى كنند در هردو مورد «لام» يك معنى بيش ندارد، درحالى كه «لام» درعبارت نخست، لام غاية وانگيزه است ودر صورت دوم، لام انتفاع است، وما هر دوصورت را در قرآن مى يابيم.

مريم، دختر عمرا ن آنگاه كه نذر كرد كودكى كه در رحم دارد، اگر پسر باشد،خادم بيت المقدس قرار دهد، نذر خود رابا اين جمله بيان كرد:

(رَبِّ إِنِّي نَذَرتُ لَكَ مَا فِي بَطْني مُحَرَّراً ) (آل عمران /٣٥)

«پرودگارا من آنچه را در شكم دارم بر آستان تو نذر و در راه تو آزاد كردم ».