فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١ - تفسير آياتى كه دستاويز ابن تيميه است

جملى وتصديقى رفت وآنرا گرفت .

مثلاً درقرآن مى خوانيم كه يهود مى گفتند :(يَدُاللّهِ مَغْلُولَة) دستهاى خدا بسته است،قرآن در پاسخ آنان ميفرمايد :(بلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ)[١] دستهاى او باز است،ظهور مفردات آيه حاكى است كه خدامانند بشر دو دست دارد، كه يهود ميگويد : هر دوتاى آنها بسته، وقرآن مى گويد : خير هردوتاى آنها بازاست درحالى كه هيچ انسان آشنا به رموز كلام عقلاء درامثال اين موارد به دنبال ظهور مفردات نرفته، بلكه سعى ميكند ظهور مجموع جمله را كه ظهور تصديقى مينامند، به دست آورد واگر به دنبال ظهور تصديقى كه قرائن متصل ومنفصل آن راتأييد مينمايد; برويم ; آيه معنى ديگرى پيدا ميكند وآن اينكه يهود ، خدا را به عجز متهم كردند وقرآن اورا قادر وتوانا ميداند ،زيرا بسته بودن دست، كنايه. ازعجز وبازبودن آن، كنايه از قدرت است .

٢ـ اين نوع از آيات، آيات متشابهى هستند كه بايد از طريق مراجعه به آيات محكم، تفسير شوند، وقرآن درسوره آل عمران آيات قرآن را به دو قسمت كرده وميفرمايد:(مِنْهُ آياتٌ مُحْكَمَاتٌ هُنَّ اُمّ الْكِتابِ وَ اُ خَرُ مُتَشابِهاتٌ)[٢] برخى از آيهها آيات محكمى هستند كه از نظر دلالت ازاستحكام واستوارى خاصى برخورددارندواينها ريشه واصل كتابند وقسمت ديگر آيات متشابه هستند كه هاله اى ازشبهه برآنها مستولى است، ومقصود واقعى آنها چندان روشن نيست، آنگاه ياد آور مى شود : گروهى كه درقلوب آنان، انحراف است به خاطر فتننه انگيزى از آيات متشابه پيروى مى كنند .

گروه مجسِّمه اگر اهل فهم وشعور باشند، بايد باتوجه به اين دو نكته، مانند تمام مفسران اسلامى به تفسير اين نوع آيات بپردازند، وازآيات متشابه، بدون ارجاع به محكمات پيروى ننمايند.