فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٧٩ - توسّل به حق پيامبر و انبياى پيشين

مى پردازيم، كه همگى حاكى از آن است كه صحابه پيامبر از آيه (وَلَو أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاؤوكَ وَاستَغْفَرُوا اللّهَ واسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَّواباً رَحيماً)(نساء/٦٤).

معناى گسترده تر را فهميدند، يعنى ميان حيات وممات پيامبر فرقى ، قائل نشدند ، وميان طلب مغفرت وديگر در خواستها برداشت يكسان داشتند اينك گزيدهاى ازاين روايات :

١ـ جسد پيامبر گرامى درگوشه منزل قرار داشت ، وهنوز مسلمانان درموت وحيات او شك وترديد مى كردند وخليفه دوم مى گفت نمرده است ، بلكه بسان موسى به معراج رفته است. در اين موقع ابوبكر كه در منطقه «سُنْح» به سر مى برد وارد خانه پيامبر شد و رو انداز اوراكنار زد ، وصورت اورا بوسيد وگفت : پدر ومادرم فداى تو باد. درحال حيات وممات پاك وپاكيزه هستى وازما پيش پروردگار خود يادكن وما را به خاطر داشته باش[١].

٢ـ هنگامى كه امير مؤمنان از غسل وتكفين پيامبر فارغ گرديد ، روى اورا باز كرد وگفت :

«بأَبِي أَنْتَ واُمِّي طِبْتَ حيّاً وطبتَ مَيِّتاً واذكرعند ربّك»[٢]

«پدر ومادرم فداى تو باد!درحال زندگى ومرگ پاك وپاكيزه هستى . از ما نزد پروردگارت ياد كن!»

دراينجا دونفر از ياران پيامبر ، ازاو پس از درگذشت طلب دعا مى كنند . آيا مى توان عمل اين دونفر را حرام ويا لغو وبى اثر توصيف كرد؟