فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٥٥ - آثار اجتماعى زيارت قبور شخصيتها

علاقه مى كنند و پيوسته مزار آنان پراست از انبوه زائران كه با دسته گلها به حضور آنان مى شتابند، واين همان انعكاس حكم فطرت است كه بايد از بزرگان و شخصيتهايى كه خود را وقف جامعه كرده اند، تقدير و تشكر گردد ودر حقيقت، مسأله تشكر وسپاس در لباس حضور در مزار و القاى كلمه پيرامون خدمات آنان، تجلى ميكند.

زيارت قبور پيامبران وصالحان، تقدير از خدمات آنان وارج گذارى بر مكتب آنان است وهدف اينست كه بفهمانند مكتب وراه آنان در ميان جامعه زنده است، تا آنجا كه عواطف واحساسات مردم را بر انگيخته كه كار وزندگى خود را ترك كنند. ودركنار مدفن ايشان بايستند واشگ شوق بريزند وراه آنان را زنده ومكتبشان را جاودان اعلام كنند. از اين جهت، پيامبر گرامى در احاديث متعددى، مسلمانان را به زيارت قبر خود تشويق كرده و مى فرمايد:

١ـ «مَنْ زَارَ قَبْري وجبت لَهُ شَفَاعَتي ِ» [١].

«هركس قبر مرا زيارت كند سزاوار شفاعت من مى گردد.»

٢ـ «مَنْ جاءَني زَائراً لا تحملهإالاّ زيارتي كان حقّاًعليَّ أَنْ اَكُونَ لَهُ شفيعاً يوْمَ القيامةِ» [٢].

« هركس به ديدار من آيد وانگيزه اى جز ديدن من نداشته باشد سزاوار است كه من روز قيامت شفيع او باشم.»

دراينجا نكته اى قابل توجهى است وآن اينكه اين دو حديث، ميان زيارت قبر