«خداوند سبحان، پِیامبرانى از فرزندان آدم برگزِید و ازآنان براى سپردن وحى و امانت در تبلِیغ رسالت پِیمان گرفت، در آن هنگام‌ که اکثر مردم عهدِی که خداوند با آنان بسته بود را تغِیِیر داده بودند و نسبت به حق او جاهل بوده و براِی او امثال و شرکاِیِی قرار داده بودند، شِیاطِین آنان را از معرفت او منصرف نموده و از عبادت و پرستش او بازداشته بودند، تا اِینکه خداِی متعال پِیامبرانش را در مِیان مردم برانگِیخت و انبِیائش را پِی‌درپِی به سوِی آنان روانه ساخت تا مِیثاق و عهدِی را که در فطرت آنان نسبت به حقِیقت توحِید و اقرار به ربوبِیّت حقّ و عبودِیّت خوِیش مستمر بود باز جوِیند، و نعمت فراموش شدۀ اتصال به مبداء ربوبِی را ِیادآورِی نماِیند و با حجّت و برهان، تبلِیغ مبانِی و اصول معرفت را به انجام رسانند و دفِینه‌هاِی عقول مستتر را بگشاِیند تا حقاِیق هستِی بر آنان مکشوف شود و به مرتبۀ عقل فعّال متصل شوند و دولت معرفت را به‌دست آورند و آِیات و نشانه‌هاِی قدرت خداوند را به آنان نشان دهند؛ از سقفِی که بالاِی سرشان افراشته شده و گهواره‌اِی که در زِیر پاِیشان گسترانِیده شده است.»

به همِین جهت است که مِی‌بِینِیم که حضرت امام زِین‌العابدِین و سِیّدالسّاجدِین علِیّ بن الحسِین علِیهماالسّلام تصدِّی اِین مقام را به خلفاِی خداوند و اصفِیا و برگزِیدگان او مختص نموده‌اند و آن را جاِیگاه اُمناِی الهِی مِی‌دانند؛ آنانِی که مورد کرامت خاصّ پروردگارند. آنجا که عرضه مِی‌دارد:

اللّهمّ إنّ هذا المقامَ لخلفائک و أصفِیائک و مواضع [موضع] أُمنائک فِی الدّرجة الرّفِیعة الّتِی اختصصتَهم بها قد ابتزّوها، و أنت المقدِّرُ لذلک، لا ِیُغالَب أمرُک، و لا ِیُجاوَز المحتومُ من تدبِیرک‌ کِیف شئت و أنّى شئت، و لِما أنت أعلم به غِیر متّهم على خلقک و لا لإرادتک حتّى عاد صفوتُک و خلفاؤُک مغلوبِین مقهورِین مبتزِّین؛ ِیرون حکمَک مبدّلًا و کتابَک منبوذًا و

[١]. نهج البلاغة (عبده)، ج ١، ص ٢٣.