ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٩٦ - بِیان کِیفِیّت استدلال به آِیۀ شرِیفه بر وجوب نماز جمعه

و دلِیل بر اِین مطلب چند امر است:

دلِیل اوّل: کتاب الهِی

آِیۀ شرِیفۀ:

(يَا أَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ إِذَا نُودِيَ لِلصَّلَوةِ مِن يَومِ ٱلجُمُعَةِ فَٱسعَواْ إِلَى ذِكرِ ٱللَهِ وَذَرُواْ ٱلبَيعَ ذَلِكُم خَير لَّكُم إِن كُنتُم تَعلَمُونَ).[١]

«اى مؤمنان! چون بانگ نماز در روز جمعه برآِید، به ذکر خدا بشتابِید و خرِید و فروش را رها کنِید؛ که ذکر خداوند براى شما از هر چِیزِی بهتر است، اگر بدانِید.»

بِیان کِیفِیّت استدلال به آِیۀ شرِیفه بر وجوب نماز جمعه

در اِین آِیۀ شرِیفه خداوند متعال سعِی و حرکت به سوِی نماز جمعه را در هنگام ندا واجب فرموده است. و روشن است که سعِی مقدّمۀ نماز جمعه بوده؛ خواه مراد از آن حرکت و مشِیِ سرِیع و ِیا مراد شدّت اهتمام به نماز باشد.

و حال آنکه واجب نمودن سعِی به عنوان مقدّمه بدون وجوب نماز جمعه، معناِیِی نخواهد داشت. مضافاً به اِینکه تعبِیر به مثل سعِی و نظاِیرش مانند تسرِیع، دلالت بر لزوم شدّت اهتمام به مقدّمه مِی‌کند؛ به جهت اِینکه خوف از اِین وجود دارد که مقدّمه آن‌گونه که باِید باشد تحقّق نپذِیرد و در نتِیجه وصول به ذِی‌المقدّمه حاصل نگردد.

بنابراِین آِیۀ شرِیفه به بهترِین و بلِیغ‌ترِین وجه دلالت بر وجوب نماز جمعه خواهد داشت.[٢] علاوه بر اِین خداوند در ذِیل آِیه بعد از اِیجاب سعِی، نهِی از بِیع و

[١]. سوره جمعه (٦٢) آِیه ٩.

[٢]. شکِّی نِیست که وجوب مقدّمه از ناحِیۀ وجوب ذِی‌المقدّمه است؛ پس امر به مقدّمه بعد از فراغ از وجوب تکلِیف ـهمان‌طور که مؤلّف قدّس سرّه فرمودندـ بر شدّت اهتمام نسبت به تکلِیف دلالت مِی‌کند؛ مانند امر به قِیام و آماده شدن براِی سفر حج و اداِی زکات و قِیام براِی جهاد و غِیره.

پس بنابراِین صِرف تأکِید و امر از ناحِیۀ شارع بر قِیام به مقدّمات اِین تکالِیف، بر وجوب اطلاقِیِ ذِی‌المقدّمه دلالت نمِی‌کند، بلکه نسبت به اِین حِیثِیّت ساکت است؛ مانند امر شارع به لزوم تحصِیل طهارت براِی نماز ظهر که دلالت بر وجوب اطلاقِی آن نسبت به زوال نمِی‌کند، بلکه نماز *