ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٣٨ - وجه اوّل اِین رواِیات کثِیره نمِیتواند اختصاص به زمان خاصِّی داشته باشند تا اطلاق آنها مقِیّدگردد

ـاگر‌چه متمکّن براِی اقامۀ نماز جمعه نباشدـ دِیگر تخصِیص مذکور وجهِی نخواهد داشت؛ چرا‌که فرقِی بِین حضور امام در ظرف تقِیّه و خوف، و بِین غِیبت اِیشان و عدم تمکّن از اقامۀ نماز جمعه توسّط خود ِیا فرد منصوب از قِبَل اِیشان نخواهد بود؛ زِیرا دلِیل منکرِینِ وجوب تعِیِینِی در زمان غِیبت، صرفاً همِین عدم تمکّن است و عدم تمکّن در هر دو صورت وجود دارد.

وجه دوّم

وجه دوّم:

براِی روشن شدن اِین وجه ابتدائاً باِید دو مقدّمه ذکر شود:

مقدّمۀ اوّل وجه دوم

مقدّمۀ اوّل:

تنها مناط در تقدِیم دلِیل مقِیَّد بر دلِیل مطلق و حمل آن بر مقِیَّد، فهم عُرفِی مِی‌باشد؛ چرا‌که همِیشه عُرف در مقام تنافِی، اظهر را بر ظاهر مقدَّم مِی‌دارد و اِین تقدِیم و حمل، تابع امکان جمع عُرفِی دلالِی است، بعد از اِینکه جمع بِین دو دلِیل و اخذ به مفاد هر دو خطاب به جهت اتّحاد در حکم امکان نداشته باشد.

در اِین حال باِید ِیا از اطلاق رفع ِید نموده و مطلق را حمل بر مقِیّد نماِیِیم، و ِیا از ظهور مقِیّد صرف نظر نموده و آن را حمل بر ِیکِی از مصادِیق مطلق نماِیِیم. و از آنجاِیِی که ظهور مقِیّد در تقِیِید از ظهور مطلق در اطلاق أجلِی و واضح‌تر است، در اِین هنگام ما از ظهور مطلق در اطلاق دست برداشته و ظهور مقِیّد را بر مطلق حاکم مِی‌نماِیِیم؛ چرا‌که به منزلۀ قرِینۀ صارفه از ظهور ذِی‌القرِینه [مطلق] است.

حال که اِین مطلب روشن شد پس باِید بدانِیم: مناط در تقدِیم مقِیّد بر مطلق اظهرِیّت ظهور مقِیّد نسبت به ظهور مطلق مِی‌باشد و اِین همان ملاک و مدار در تشخِیص قرِینه از ذِی‌القرِینه است.

بنابراِین آنچه که در بعضِی موارد از ظاهر کلام محقّق نائِینِی[١] به‌دست مِی‌آِید و بعضِی از اساتِید ما از اِیشان تبعِیّت نموده‌اند ـکه واجب است تقدِیم قرِینه بر

[١]. فوائد الأُصول للنّائِینِی، ج ١و٢، ص ٥٧٧.