کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ٤٠٠ - مبحث بيست و يكم پيرامون اخبار مربوط به آيات نازل شده در حق على(ع) به نقل از جمهور

جابر به نقل از امام باقر (ع) در باره آيه: أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى‌ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ‌[١]- مى‌گويد: ما همان مردم [النّاس‌] هستيم‌[٢][٣].

[١] نساء/ ٥٤؛ يا به مردم حسد مى‌ورزند به سبب آن چه خداوند از فضل خود، بديشان بخشيده است.

[٢] همان/ ٢٦٧، ٣١٤.

[٣] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٣٠٦ مى‌گويد:

« چگونگى دلالت اين سخن بر بحث مورد نظر ما روشن است. مقصود از: ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ‌ همان علم، هدايت، درك، حكمت و صفات و ويژگى‌هاى ديگرى است كه شأن محمّد٦ و على( ع) است، نه امور پست دنيوى، و هويداست دادن اين فضيلت به على( ع) كه موجب حسادت مردم به او گشته است مقتضى افضليت و امامت حضرت( ع) است و در غير اين صورت، حضرت( ع) مورد حسادت قرار نمى‌گرفت، چنان كه شركت على( ع) با پيامبر٦ در فضيلت- بر اساس روايت دوم- دليل فضيلت على( ع) است همچون فضيلت پيامبر٦ كه بدين ترتيب براى خلافت و جانشينى پيامبر٦، شخص افضل و احق خواهد بود.».