« امام ركنى از اركان دين است، زيرا سخن او اصلى از اصول به شمار مى‌آيد و اوست نگاهبان شريعت و عامل بدان و كسى است كه بايد به آن عمل كند. پس اگر او معصوم باشد دين، كامل خواهد بود و اگر معصوم نباشد دين، كمال نخواهد يافت، ليكن خداوند مى‌فرمايد: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌، كه اين خود بالضروره گواه ثبوت امام معصوم است».

ابن بطريق در خصائص/ ٦٥ مى‌گويد:

« اگر دين امّت جز به ولايت او كمال نمى‌گيرد و نعمت الهى جز به وجود او براى خلقش به تمام نمى‌رسد و خداوند جز به وجود او اسلام را به عنوان دين خلقش بر نمى‌گزيند، پس اين ولايت براى همه مسلمانان به غايت وجوب مى‌يابد و اجماع مسلمانان هم بر آن تعلّق دارد، و همين ولايت، قائم مقام هر طاعتى از خداست، چه، اگر مسلمانى بر اين طاعت قرار گيرد ولى بر ولايت پيامبر٦ نباشد خداوند از اسلام او به عنوان دين، خشنود نخواهد بود و دينش نزد خداى كمال نيافته است و با وجود كمال نيافتن دين انسان و خشنود نبودن خدا از اسلام او، نعمت الهى براى او كمال نمى‌يابد و كسى كه درگير اين امور شود در معامله زيان برده و ناكامى‌اش آشكار گشته است».

علّامه بياضى در صراط المستقيم ١/ ٧٨ مى‌گويد:

« پس از پيامبر، امّت يا نيازمند به امام است كه در حكمت الهى نصب او واجب خواهد بود و خدا هم چنين كرده است آن گونه كه در حكمت الهى بر گماشتن پيامبر، وجوب داشته، يا نيازمند امام نيست كه در اين صورت گزينشى بيهوده و عملكردى است بدون دستور خداوند. نيز اگر امامت از دين نباشد پس هيچ كس نبايد چيزى را در دين وارد كند كه از آن نيست و اگر از آن باشد در صورتى كه خداوند از آن سكوت ورزد، در واجب، اخلال ايجاد خواهد كرد كه اين خود قبيح و نقص است و اگر آن را به جاى آورد گزينش باطل مى‌گردد و خداوند، آن را در روزى كه پيامبر، على را با آگاهى نصب كرد به جاى آورد و اين آيه را نازل فرمود: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي‌، اگر پس از اين چيزى از دين باقى بماند خداوند دروغگو خواهد بود و خداوند برتر از آن است كه دروغ بگويد و اگر چيزى باقى نماند مطلوب، لازم خواهد آمد».

شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٣٣ مى‌گويد:

« اين سخن پروردگار: وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي‌ بزرگ‌ترين دليل در نصب امام است، زيرا بزرگ‌ترين نعمت براى امّت به شمار مى‌آيد و بدون آن نعمت تمام نمى‌شود. اكمال دين نيز بنا بر اين كه امامت از اصول دين است- چنان كه آن را مى‌گوييم و دليلش پيش‌تر آمد- با نصب امام، حاصل مى‌شود و اگر امامى منصوب شده باشد بالضروره و اجماع آن امام، امير المؤمنين( ع) خواهد بود».

بنگريد به: حق اليقين ١/ ٢٥٣.