(١) و خداى عزّ و جلّ ميفرمايد: وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ‌- الاحزاب ٣٦ (هيچ مرد و زن با ايمان را در موردى كه خدا و رسول دستور داده است حقّ اختيار در كارشان نيست).

و فرمود: ما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ، أَمْ لَكُمْ كِتابٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ، إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَما تَخَيَّرُونَ، أَمْ لَكُمْ أَيْمانٌ عَلَيْنا بالِغَةٌ إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ إِنَّ لَكُمْ لَما تَحْكُمُونَ، سَلْهُمْ أَيُّهُمْ بِذلِكَ زَعِيمٌ، أَمْ لَهُمْ شُرَكاءُ فَلْيَأْتُوا بِشُرَكائِهِمْ إِنْ كانُوا صادِقِينَ‌- القلم ٣٦ تا ٤٢» (شما را چه شده است چگونه حكم ميكنيد؟ يا كتابى مر شمار است كه از آن درس فرا ميگيريد و آنچه اختيار ميكنيد در آن كتاب است؟ يا آنكه شما را بر ما پيمانهائى است كه دامنه‌اش تا روز قيامت كشيده شده است همه قضاوتهائى كه ميكنيد بسود خود شما است (نه قضاوتهاى واقعى) از اينان بپرس كه ضامن اجراى اين قضاوتها كداميك از آنان است و يا آنكه شريكانى براى ضمانت اجرا دارند پس شريكانشان را نشان دهند اگر راست ميگويند).

و فرمود: أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‌ قُلُوبٍ أَقْفالُها- محمّد: ٢٤ (مگر قرآن را نيكو نمى‌انديشند يا آنكه بر دلها قفلها زده شده است يا آنكه خداوند بر دلهاى آنان مهر زده است و ديگر نمى‌فهمند يا آنكه بزبان ميگويند شنيديم ولى گوش فرا نميدهند).

همانا بدترين جنبنده‌ها در نزد خدا افراد بى‌عقلى هستند كه از شنيدن حق كر و از گفتن حقّ لالند و اگر خداوند ميدانست كه خيرى در آنان هست آنان را شنوا ميكرد ولى اگر شنوا هم ميكرد (چون خيرى در وجود آنان نبود) آنان با حالت اعراض پشت بحق ميكردند[١] يا آنكه گفتند شنيديم و نافرمانى كرديم‌[٢] بلكه آن‌

[١] قالُوا سَمِعْنا وَ هُمْ لا يَسْمَعُونَ، إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِينَ لا يَعْقِلُونَ وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْراً لَأَسْمَعَهُمْ وَ لَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ‌( الانفال: ٢١ تا ٢٣)

[٢] قالُوا سَمِعْنا وَ عَصَيْنا، البقرة: ٩٣.