الغیبة للنعمانی ت فهری - النعماني، مترجم سيد احمد فهري - الصفحة ٤٩ - (باب ٣)(آنچه در امامت و وصيت رسيده است)(و آنكه اين دو از خدا است و باختيار او است و امانتى است)(كه هر امام بايد بامام بعد از خودش آن را بسپارد)
فرمانروايانند مگر نمىبينى كه در اين آيه فرمانروايان را مخاطب ساخته است.
(١) ٦- (و خبر داد ما را احمد بن محمّد بن سعيد ابن عقده كوفى او گفت: حديث كرد مرا احمد بن يوسف بن يعقوب او گفت: حديث كرد ما را اسماعيل بن مهران او گفت:
حديث كرد ما را حسن بن علىّ بن ابى حمزه از پدرش و او از يعقوب بن شعيب):
گفت شنيدم ابا عبد اللَّه (امام صادق) ٧ ميفرمود: نه بخدا قسم كه خداوند، اين كار را تا روز رستاخيز بدون زمامدار نخواهد گذاشت.
(٢) ٧- (و خبر داد ما را علىّ بن احمد از عبيد اللَّه بن موسى علوىّ از علىّ بن ابراهيم از احمد بن محمّد بن خالد برقىّ از اسماعيل بن مهران كه گفت: حديث كرد مرا مفضّل بن صالح ابو جميله از ابى [عبد اللَّه] عبد الرّحمن)[١].
از ابى عبد اللَّه (امام صادق) ٧ كه فرمود: خداى جلّ اسمه فرمان هر امامى را و وظيفهاى كه بايد انجام دهد از آسمان فرو ميفرستد و بر آن مهرى نهاده پس امام آن مهر را بر ميدارد و بر آنچه در آن است رفتار ميكند.
اى گروه شيعه اين هشدار است براى افرادى كه خدا را مىپرستند و بيان روشنگرى است مؤمنان را و هر كسى را كه خداى تعالى در باره او اراده خير فرمايد او را از افرادى قرار ميدهد كه امامان راهبر را تصديق نمايد و بآنان تسليم گردد كه خداى تعالى از كرامت خويش بآنان عطا فرموده و آنان را از ميان برگزيدگان خويش بكرامت مخصوص فرموده و خلافت الهى بر همه خلق را فقط به آنان عطا فرموده نه بديگران
[١] كذا و ظاهرا او عبد الرّحمن حجّاج است كه كنيهاش ابو عبد اللَّه است و ابو جميله از وى در تهذيب در چند جا روايت كرده است پس اگر آنچه ما در ميان دو قوس گذاشتيم از طرف نويسندگان اضافه شده باشد چنانچه در بعضى از نسخهها بروى( عبد اللَّه) خطّ كشيده شده ظاهرا همان ابو عبد الرّحمن حذّاء خواهد بود ولى من در جايى نديدم كه ابى جميله از او روايتى كرده باشد.