چون بيشتر دهد بيشتر به كار بايد بردن و چون كمتر دهد، كمتر. و اين به حقّ آرزوانه آيد. اما اگر وقتى مولى عزّ و جلّ كمتر دهد از آن‌كه بيشتر داده باشد، به كار بايد بردن و عيش تنگ نكرده‌[٦] بر اهل خويش. و آن‌كه خردمندان وصيّت كرده‌اند به سيم نگاه داشتن.

و چنين گفته‌اند:

چو جان خود نكو دارى درم را		ترا وقتى به كار آيد غمم [كذا] را[٧]

مراد ايشان آن بوده است تا كسى سيم را به لاف و به فاسقى و لسى به كار نبرد. امّا چون كسى را سيم بود و عيش تنگ دارد وقتى از بيم درويشى را، اين نكوهيده است، چه آن درويشى‌[٨] اندر غيب است، نداند كه پيش آيد يا نيايد. چون وقتى عيش تنگ دارد، به درويشى افتاد، حال از بيم درويشى سپس‌تر[٩]. و رودكى گويد:[١٠] «النّاس فى الفقر مخافة الفقر». گفت:[١١] مردمان در درويشى‌اند با توانگرى‌[١٢] از بيم درويشى سپس‌تر.[١٣]

[١]- ميانه رود.

[٢]-+ بلخى.

[٣]-+ فرد.

[٤]- كلاهى نبايد ترا از دو برد.

[٥]-+ كردن.

[٦]- نكردن.

[٧]-

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

[٨]-+ ناآمده به پيش.

[٩]- سبتر[ كذا].

[١٠]- به جاى« رودكى گويد»، چه گفته‌اند.

[١١]- يعنى.

[١٢]-+ به هم.

[١٣]- سبتر[ كذا].