گفته شده بود كه سخاوت را از اسراف بايد كه‌[١] بشناسد كه «سخاوت» جوانمردى بود و «اسراف» فسادكارى.[٢] و رسول- ٧-[٣] فرموده است: «السّخىّ لا يدخل النّار [و] البخيل لا يدخل الجنّة». گفت: جوانمرد به دوزخ در[٤] نيايد و بخيل به بهشت در[٥] نيايد.

پدر من- رحمة اللّه عليه-[٦] روايت كردى از رسول- ٧-[٧] كه فرمود:[٨] «انّ اللّه تعالى يحبّ الشّجاعة، و لو بقتل الحيّة، و يحبّ السّخاوة و لو بشقّ تمرة». فرمود[٩] كه مولى عزّ و جلّ دوست مى‌دارد مبارزى را اگر همه مارى را بكشند[١٠] و دوست دارد جوانمردى را اگر همه نيمه خرمايى بدهند.[١١]

و هم پدر من- رحمة اللّه عليه- روايت كردى از رسول- ٧-[١٢] كه فرمود:

[b ١٥٠] «انّ اللّه- تعالى- يحبّ الفاجر[١٣] فى دينه الاخرف فى معيشته». فرمود[١٤] كه خداى عزّ و جلّ دوست دارد كسى را كه فراخ‌كار بود[١٥] هرچند پرهيزگار نبود در دين. پس ببايد

[١] -« بايد كه» ندارد.

[٢] - فساد و تباه‌كارى بود.

[٣] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[٤] - اندر.

[٥] - اندر.

[٦] -« رحمة اللّه عليه» ندارد.

[٧] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[٨] - چنين گفته است.

[٩] - گفت.

[١٠] - اگر همه بدان قدر بود كه مارى بيارد كشتن.

[١١] - اگر همه بدان قدر بود كه خرما بتواند دادن.

[١٢] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[١٣] - به جاى« الفاجر»، شعر[ كذا].

[١٤] - گفت.

[١٥] -+ در معيشت به كار برنده و.